225 



de werkelijke lengte van den stengel is dan bet gevonden getal, 

 verminderd niet de lengte van de volwassen scheede. Deze kan 

 men desgewenscht vinden door van elke rietsoort een aantal schee- 

 den te meten en het gemiddelde te bepalen; practisch is bet minder 

 noodig, omdat men op de onderneming slechts wil weten, hoeveel 

 het riet in een bepaalden tijd groeit, en het dus niets hindert of 

 men aan het begin en bet einde van deze periode dezelfde schee- 

 delengte bij de stoklengte optelt; immers: 



groei = (eindlengte — scheede) — (beginlengte — scheede) = eind- 

 lengte — beginlengte. 



Het karakteristieke van den groei van de poepoes van het riet 

 is dus, dat gedeelten van verschillende bladeren, die oorspronkelijk 

 op dezelfde hoogte liggen, zeer verschillenden groei vertoonen, en 

 tengevolge daarvan langs elkaar verschoven worden. 



Ik heb gemeend dit nog duidelijker te kunnen voorstellen, door 

 de geheel schematische figuur 4 samen te stellen. Elk blad is hier 

 voorgesteld door een rechtopstaanden rechthoek; deze staan gezamen- 

 lijk op het zwarte gedeelte, den vegetatiekegel. Ik heb de grens der 

 zones door verschillend gevormde lijnen aangegeven; dezelfde lijn- 

 teekeningen op de verschillende bladeren hebben dus oorspronkelijk, 

 bij het aanbrengen der gaatjes, in eikaars verlengde gelegen. Ter 

 verduidelijking heb ik bovendien twee zones op verschillende wijze 

 gearceerd. Links in de figuur ziet men dus de oorspronkelijke zones 

 tijdens het merken op blad 2; in blad 1 ziet men, dat ze even lang 

 zijn gebleven, maar dat blad 1 in zijn geheel door den groei van 

 lid 1 iets naar boven geschoven is; in de volgende bladeren ziet 

 men de zones ten opzichte van elkaar verschuiven door den on- 

 derling verschillenden groei, waarin de hoofdoorzaak gezocht moet 

 worden van het afscheuren van eenige bladeren door andere snel- 

 ler groeiende bij abnormale omstandigheden. Op nog een ander 

 verschijnsel moet ik de aandacht vestigen. De totale groei der bla- 

 deren — 1, —2 en — 8 is gewoonlijk gelijk, wat in de graphische voor- 

 stelling te zien is, doordat de uiteinden der niet meer groeiende 

 zones op één rechte lijn blijven liggen (zie figuur 3, bij a). Ieder 

 dezer bladeren groeit dus evenveel, maar de verschillende deelen 

 ontwikkelen zich in ieder blad verschillend, zoodat ook hier reeds 

 een schuiven langs elkaar optreedt. Dat de totale groei dezelfde is, 

 volgt uit en verklaart anderzijds het feit, dat de poepoes altijd een 

 aaneengesloten massa blijft. Bij verschil in totalen groei zouden er 

 immers holten in moeten optreden. 



