230 



hoort tot het derde door hem onderscheiden type (I. c. blz. 183), 

 waarbij de groei intercalair is. Ik zou daaraan willen toevoegen, 

 dat de groei zich eerst van boven naar beneden verplaatst, om dan 

 eerst zuiver intercalair te worden. Intercalaire groei is n.1. een groei, 

 die aan de basis voortduurt, nadat het midden van het lid volwas- 

 sen is (1. c. 167). Het geval bij suikerriet wijkt dus door dezen eer- 

 sten basipetalen groei af van wat Van Burkom bij Tradescantia en 

 Commelina waarnam. 



4. Toepassing van de kennis van den groei op gevallen 



van toprot. 



Om een indruk van het ontstaan van toprot te krijgen, moet 

 men natuurlijk de zeer jonge gevallen bezien, waar het „rot" nog 

 beperkt is tot de plekken, waar het ontstaat. In den loop van dit 

 jaar kreeg het Proefstation een aantal aangetaste stengels van de 

 s.f. Tandjong Modjo, die zeer fraai de beginstadia vertoonden. Wak- 

 kek en Went *) behandelen onder toprot een aantal verschijnselen, 

 die' waarschijnlijk niet onder één ziekte behooren te worden samen- 

 gebracht. Zij beschouwen echter een deel der verschijnselen als een 

 gevolg van groeiverhoudingen, waarbij pokkah-bong-achtige ziekte- 

 beelden aansluiten. Dit is het toprot. waarover hier speciaal gespro- 

 ken wordt. 



Bij nauwkeurige beschouwing blijkt, dat gewoonlijk blad 1 en 

 dicht bij de basis afgebroken zijn. en wel zeer dikwijls volgens 

 een lijn. loodrecht op de lengte-as. De breuk is meestal geheel glad. 

 Van blad — 1 staat gewoonlijk nog een veel langere cylinder, die 

 echter aan den top rotting vertoont; soms— een verschijnsel, dat ik 

 slechts zelden goed waarnam — was slechts een ring zichtbaar, waar 

 de rotting begonnen was. Van de bladeren — 2 en —3 staan al 

 naarmate de rotting meer of minder hevig is begonnen, kortere of 

 langere cylinders; de daarbinnen gelegen bladeren zijn bij de hier- 

 bedoelde stadia meest intact gebleven. • 



De bovenstukken van blad 1 en U zijn een eind omhoog ge- 

 werkt, soms eenigszins ten opzichte van elkaar verschoven, zoodat 

 blad hooger opgeschoven is, soms ook precies even hoog; de on- 

 derzijde van het afgebroken deel van blad is rot. 



Uit dezen toestand, die in fig. 6 schematisch is voorgesteld, kan 

 men m.i. slechts deze conclusie trekken: Door een groeistoornis, 

 waarschijnlijk gewoonlijk gebrek aan water, hoewel ook andere oor- 



1) J. H. Wakker en F. A. F. C. Went. De ziekten van het suikerriet op Java. Leiden, 1898. 



