242 



glucose-ontleding in het bedrijf, of waarin gegevens voorkomen, 

 waarop de door mij gevolgde methode gebaseerd is, alles vrijwel naar 

 chronologische volgorde gerangschikt. In 1893 onderzocht Prinsen 

 Geerltgs !) de beteekenis der glucose-ontleding door alkaliën, kalk 

 en baryt voor de practijk, waarbij o.a. bleek, dat ook bij een zeer 

 sterke kalktoe voeging de sappen niet gekleurd worden, wanneer de 

 temperatuur maar niet te hoog wordt. Laat men de temperatuur 

 niet boven 60° komen, dan heeft men bij een ruime vernietiging der 

 glucose (de verwarming duurde 1/4 uur, (60°), kalkzettiug was 10 

 vol. % van 20 Bé, en de glucose daalde van 0,62 tot 0,12%) een 

 heldere kleur der sappen, terwijl een hoogere temperatuur de kleur 

 zeer nadeelig doet veranderen. Van de aangewende kalk en de 

 temperatuur bleken verder de aard der zuren (saccharumzuur, can- 

 nazuur en glucinezuur) en hunne verhouding afhankelijk. Jesser 2 ) 

 onderzocht de werking van kalk op dextrose, levulose en een meng- 

 sel van beide, en in overeenstemming met de Europeesche fabricage- 

 omstandigheden alleen de inwerking van veel kalk bij hooge tem- 

 peratuur op slappe glucose-oplossing. Bij 80° ontstonden kalkzouten 

 met 15,35% Ca, die echter niet stabiel waren, en spoedig zich om- 

 zetten tot stabielere zouten met een Ca-gehalte van 16,05 %. Deze 

 zouten zijn optisch inactief, reduceeren niet, ook niet na inversie. 

 Noch neutraal, noch basisch lood brachten neerslagen teweeg, wel 

 ammoniakale loodazijn. Verder bestudeerde Jesser de inwerking der 

 koolzure alkaliën, welke veel langzamer bleek te geschieden dan bij 

 de vrije basen. Prinsen Geerligs 3 ) onderzocht vervolgens ook den 

 invloed van diverse zouten, en vond dat hierbij de inwerking in 

 hoofdzaak bestond uit de omzetting van glucose in fructose en man- 

 nose, zooals door Lobry de Bruin en Alberda van Erenstein ge- 

 vonden is. Wel werd ook een weinig monose tot zuren afgebroken, 

 maar slechts in zeer geringe mate. De sterkste werking vertoonden 

 zouten van sterke basen met zwakke zuren, die dus door hydroly- 

 tische splitsing alkalisch reageeren. Het uitvoerigst hield hij zich 

 bezig met kaliumacetaat in diverse verhoudingen, en vond sterkere 

 werking bij sterkere concentratie, doch niet evenredig. Een zeer uit- 

 voerig onderzoek naar de ontledingen en veranderingen, die de glu- 

 cose bij de rietsuikerfabricatie ondergaat, verrichtte Hazewinkel 4 ). 

 Deze baseerde zich geheel op de samenstelling en de bestanddeelen 



1) Archief 1893, 305. 



2) Oesterr. Ungar. Zeitschr. f Zuckerind. u Landw. schaft 1892, Heft II en V. Archief 1894. I, 



28, 322. 



3) Archief VI, 14 (1898). 



4) Archief XV, I. 289 (1907). 



