245 



den Brix of het saccharosegehalte is men hier echter niet zeker 

 van. Wat' den Brix betreft, Hazewinkel, Geerligs, Steuerwald e.a. 

 toonden aan (zie vorig hoofdstuk), dat er onder de omstandigheden, 

 zooals die in de rietsuikerfabrieken voorkomen, door ontwijking van 

 ontledingsproducten van invertsuiker in gasvormigen toestand Brix- 

 verlies kan optreden, zoodat de Brix in geen geval een betrouwbare 

 basis kan zijn. 



Betrekt men de waarden op het saccharosegehalte, dan staat 

 men bloot aan complicaties, die veroorzaakt kunnen worden door 

 eventueele inversie der saccharose. Het was dus zaak een meer 

 constante basis te vinden. Dit zou bijvoorbeeld kunnen zijn een in- 

 differente stof, b.v. een of ander anorganisch zout, waarvan men 

 zeker kon zijn, dat het gedurende de geheele bewerking der proef 

 in oplossing bleef, dat het geenerlei merkbaren invloed op de ont- 

 leding der invertsuiker zou hebben, en dat het gemakkelijk quan- 

 titatief te bepalen zou zijn. Mijn keuze viel op chloorcalcium, ten 

 Ie om zijne groote oplosbaarheid, ten 2e omdat het een kalkzout is, 

 terwijl uit den aard der zaak toch kalkzonten in de oplossingen 

 zouden ontstaan, en ten 3e omdat het gemakkelijk quantitatief te 

 bepalen was door het chloor te titreeren. Aan twee der drie boven- 

 genoemde eisenen is dus reeds voldaan, aangezien het hoogst on- 

 waarschijnlijk is dat er gedurende de proeven chloorcalcium in een 

 of anderen vorm zal praecipiteeren en in neerslag verwijderd wor- 

 den; blijft echter de eisch, dat de toevoeging van het chloorcalcium 

 geenerlei merkbaren invloed op de invertsuikerontleding mag heb- 

 ben. Dit diende door afzonderlijke proeven tevoren bewezen te worden. 



Proef I. Bij 1 liter van een invertsuikeroplossing van + 2 % 

 werd 20 c.JVR chloorcalciumoplossing' (1 c.M3. = 0,397 G. chloor) 

 gevoegd. Deze oplossing werd onder mechanisch roeren (warme lucht- 

 motor en intensiefroerder ) gedurende 5 minuten gekookt. Daarna 

 werd de oplossing gedurende 1/2 uur aan zichzelf overgelaten en 

 vervolgens in vacuo geconcentreerd. 



Van de verkregen stroop weid 125 G. opgelost tot 500 c.M 3 . 

 In uitgangsvloeistof en verdunde stroop werden liet chloorgehalte en 

 het reduceerend vermogen vóór en na klaring met basisch loodace- 

 taat bepaald. Op het gebruik van basisch lood voor de klaring bij 

 deze proeven kom ik later nog terug. De verkregen waarden wer- 

 den betrokken op 100 chloor. 



Er is blijkbaar geen ontleding van invertsuiker opgetreden. De 

 vloeistof had zich dan ook slechts lichtelijk geel getint. 



