Ö7Ö 



Uit het ontbreken bij het meerendeel der proeven van een in 

 aanmerking te nemen ontleding van dunsap tot diksap valt nog te 

 concludeeren, dat de onder deze omstandigheden uit de reduceerende 

 suiker ontstane kalkzouten (bij de proeven met kaliumacetaat ook 

 kalizouten) evenmin een invloed hebben, dus waarschijnlijk niet tot 

 de sterk hydrolytisch gesplitste en daardoor alkalisch reageeren- 

 de behooren, aan welke zouten in de practijk de ontleding van dun- 

 sap tot diksap grootendeels moet worden toegeschreven. 



Reeds bij de verschillende proeven is opgemerkt dat ontleding 

 gepaard ging met een sterke verhooging der polarisatie, wat een 

 aanwijzing was dat de aanwezige fructose in sterkere mate dan de 

 glucose werd ontleed, terwijl er tevens uit blijkt dat de ontledings- 

 snellieid grooter is dan de snelheid der omzetting van glucose in 

 fructose onder inwerking van verdunde basen. Waar nu, zoo men 

 weet, in normaal rijp riet de fructose of in zeer geringe hoeveelheid, 

 of in het geheel niet in het rietsap aanwezig is, zoo is het duidelijk 

 dat door gebruik te maken bij deze proeven van invertsuiker in 

 plaats van glucose men de voorwaarden voor ontleding der redu- 

 ceerende suiker gunstiger maakt dan in de practijk het geval is, en 

 men eenigszins te hooge waarden kan verwachten. Dit in het oog- 

 houdende zal men dus gerust kunnen zeggen, dat onder gelijke om- 

 standigheden werkende de glucose-ontleding de 10 % meerendeels 

 niet zal overschrijden. Verder geeft het bovenstaande een steun aan 

 de opvatting (Christiani), dat in het rietsap de ontleding der redu- 

 ceerende suiker grootendeels bestaat in die der uit de glucose door 

 omzetting gevormde fructose. 



Bij abnormaal riet, d. i. bij onrijp, overrijp of ziek riet, is het 

 natuurlijk een andere kwestie; daar kan het fructosegehalte een 

 aanmerkelijke waarde bereiken, waarmee dus bij de sapzuivering 

 een sterkere ontleding zal kunnen optreden. 



Vergelijken wij nu de hier verkregen cijfers met een aantal, 

 eveneens als benaderde te beschouwen practijkscijlers, getrokken 

 uit de glucosecoèfïiciënten, voorkomende in de Onderlinge Controle 

 over 1912. De cijfers zijn hiernevens in tabel II en III samengesteld. 



De veel grootere ontleding, die uit deze cijfers blijkt, valt ter- 

 stond in het oog. Deze meerdere ontleding kan in de eerste plaats te 

 wijten zijn aan het feit, dat men in de practijk niet zoo nauwkeurig en 

 juist kan werken als in het klein in het laboratorium, in de tweede 

 plaats echter ook, tenminste bij sulfitatie en carbonatatie, waar men 

 met overmaat kalk begint, aan vorming van kalkzouten met zwakke 



