288 



gebleven; door mijn spoedig volgend vertrek uit Pasoeroean was ik 

 tot mijn spijt niet in de gelegenheid een en ander verder nog vol- 

 doend nauwkeurig ne te gaan. Vooral is nog onopgelost gebleven, 

 op welke wijze de infectie der kevers plaats heeft. In gevangenschap 

 lieten Campylocera- vliegen, voor zoover ik kon nagaan, de Adoretus- 

 kevers altijd volkomen met rust: waar bovendien onze vliegen vrij 

 slechte vliegsters bleken te zijn, geloof ik niet dat in de natuur 

 eieren (of larven) op de kevers zelf zullen worden gelegd. ') Eenmaal 

 nam ik waar dat een Campylocera- wijfje, op de aardein de kooi zit- 

 tende, met naar beneden gekromde legbuis trachtte een reeds tot 

 ontwikkeling gekomen larfje naar buiten te persen: door uitput- 

 ting van het dier is echter deze poging niet verder gelukt. In de 

 bewuste kooi vond ik later geparasiteerde kevers: waar echter ge- 

 bruik was gemaakt van in de vrije natuur gevangen kevers, die dus 

 zelf reeds geïnfecteerd konden zijn. kan deze voorloopige proef moei- 

 lijk ons reeds iets omtrent de wijze van infectie leeren. Dissectie 

 van vliegen werd nog niet uitgevoerd, daar het verzamelde materiaal 

 allereerst voor andere doeleinden gebruikt moest worden. 



Men kan zich de Campylocera- vliegen verschaffen door buiten 

 's avonds Adoretus-kevers te laten wegzoeken van /om-boompjes, en 

 de kevers in bakken met' gesteriliseerde aarde te brengen, terwijl na- 

 tuurlijk voor voldoende bladeren als voedsel gezorgd moet worden. 

 Wanneer men dan ongeveer twee weken later de aarde in die bakken 

 onderzoekt, vindt men daarin naast kevereieren en kevers, welke hun 

 natuurlijken dood gestorven zijn, gewoonlijk ook een kleiner of groo- 

 ter aantal, waarbij het achterlijf inwendig geheel ingenomen blijkt 

 te zijn door een typisch plompe, kort-eironde, glanzend-roodbruine 

 vliegenpop (.^tonnetje"). Deze pop vertoont aan het naar den kop van 

 den kever toegekeerde einde een tweetal kleine, zwarte knobbeltjes, 

 de achterlijfs-ademhalingsopeningen (stigmata). Altijd blijft de vlie- 

 genpop door de achterlijfshuid van zijn gastheer omgeven: zijn de 

 kevers reeds geruimen tijd dood, dan laten kop en voorborststuk van 

 de rest van het lichaam los, en verraden de zwarte stigma-knobbeltjes 

 de eventueele aanwezigheid van de pop. 



Slechts enkele malen is het mij mogen gelukken in het kever- 

 achterlijf de nog niet in een pop veranderde iarve aan te treffen; 

 in de door mij waargenomen gevallen nam deze reeds de geheele 



1) Van de in N. Amerika voorkomende Ortalide-vlieg Pyrgota undata Wied parasiet van Lachno- 

 sterna-kevers, is echter bekend dat de vliegen hun ei direct op "f beter gezegd in de kevers afleggen 

 en wel door hun achterlijf onder de dekschilden in liet weeku keverachterlijf te boren. 



