330 



door overvoering in oxydeerende (b.v. overgang van ferro tot ferri), 

 hetzij door volledige oxydatie van organische stollen tot C0 2 H-H 2 0. 



De afname van de hoeveelheid oplosbare organische stof werd 

 als volgt nagegaan. 



Een hoeveelheid uitgezuurde grond werd met heet water geëx- 

 traheerd, en in het extract werd bepaald, hoeveel c.M. 3 waterige 

 jodiumoplossing van bekende sterkte werd verbruikt. Dit bleek per 

 100 G. grond (berekend op droog) een hoeveelheid te zijn, die 10 

 m.G. jodium bevatte; het extract van denzelfden grond verbruikte 

 voor het uitzuren 20 m.G., hetgeen er dus op wijst dat bij het uit- 

 zuren de hoeveelheid in water oplosbare organische stof vermindert 

 of nu minder jodium gebruikt, of wel, wat waarschijnlijker is, beide. 



Wanneer we ten slotte de verkregen resultaten nog eens resu- 

 meeren, blijkt het volgende: 



Ie. De in den bodem aanwezige ijzerverbindingen en de orga- 

 nische stoffen spelen een belangrijke rol bij de reductie. 



2e. Het is zeer waarschijnlijk dat in den grond oxydasen voor- 

 komen. 



3e. Hel joodwatersto' 'getal geeft een aanwijzing omtrent den slech- 

 ten toestand van den bodem, mits in dezen bodem een voldoende hoeveel- 

 heid in verdund zwavelzuur oplosbare ijzerverbindingen aanwezig zijn. 



4e. Een gereduceerde grond absorbeert gemakkelijk zuurstof. 



5e. Er bestaat bij sommige gronden verband tusschen den uit- 

 zuringsgraad en liet joodwaterstofgetal. 



Voorschriften betreffende de monstername. 



Zij, die gronden naar het Proefstation opzenden voor onderzoek 

 naar den reductietoestand of voor bacteriologisch onderzoek, gelieven 

 de volgende wijze van monstername in acht te nemen. 



Men laat een gat graven van ongeveer een paar voet in het vier- 

 kant en 2 of 3 voet diepte. In dit gat staande, houdt een koelie ho- 

 rizontaal een goed schoongemaakt petroleumblik tegen den zijkant 

 aan, waar het monster gestoken moet worden. Nadat het oppervlak- 

 kige laagje verwijderd is, steekt men nu eerst een blok grond ter 

 grootte van het blik rondom af, tot 1 voet diepte, en schuift dit 

 in liet blik, zooveel mogelijk onder behoud van de structuur. Daarna 

 steekt men op dezelfde wijze een blok af op 1 tot 2 voet diepte, en 

 schuift dit in een tweede blik. De schets in fig. II kan liet gezegde 

 misschien nog verduidelijken. Men draagt zorg, dat geen grond van 

 hooger liggende lagen met die van onderliggende lagen gemengd 



