466 



liggen. In deze streken zal dus de regel der glucose-aschfactoren 

 heelemaal niet opgaan. Ook het minimum in de lijn zal naar den kant 

 van m verschuiven, of misschien geheel uit de lijn verdwijnen. Onze 

 meiassen liggen echter ver buiten dit gebied. In ieder geval blijkt 

 hier echter weer uit, dat de regel der glucose-aschfactoren niet ab- 

 soluut behoeft op te gaan. De verhouding van water tot niet-suiker 

 speelt hierbij ook een rol. 



In de tweede plaats is het niet onmogelijk, als men vlak pqrl 

 verder van OS afbrengt, dus bij hooge gehalten van niet-suiker op 

 100 water, dat dan de curve haar minimum verliest, aangezien de 

 stijging' van lijn sEj meerendeels veel sterker is dan die van lijn sE 2 , 

 en de curve meer de rechte lijn tusschen m en n gaat naderen. 



Een andere soort doorsnede, die het de moeite waard is te 

 beschouwen, is die met een vlak door de as OS, welk vlak dus 

 loodrecht op GOZ zal staan. De beide uitersten dezer doorsneden 

 zijn de curven sEj en sE 2 in fig. 7. In fig. 9 heb ik schematisch 



een dergelijke door- 

 9 f / & snede in teekening 



gebracht. 



Het is duidelijk, 

 dat bij iedere ver- 

 houding van zout 

 en glucose in de 

 niet-saccharose een 

 bepaalde dergelijke 

 curve hoort; im- 

 mers in alle pun- 

 ten van een vlak 

 door SO is de ver- 

 houding van zout 

 tot glucose dezelf- 

 de. 



Hieruit is het 

 tevens duidelijk, dat 

 een dergelijke doorsnede, geldende voor een bepaalde samenstelling 

 der niet-saccharose, geheel overeenkomt met de isothermische lijn 

 OP van fig. 5, die immers, zoo wij zagen, eveneens de aan saccha- 

 rose verzadigde oplossingen bij 30° voorstelde voor een bepaalde 

 niet-saccharose. In fig. 9 heb ik zulk een doorsnede geteekend voor 

 een vlak, dat zoo ongeveer midden door den z.g. „zak" zal loopen. 



z. t-a 



Ei". 9. 



