469 



Experimenteel is hierover echter nog zoo goed als niets bekend. 

 Alleen is uit de boven reeds aangehaalde proeven van Schukow ') 

 over de oplosbaarheidsbeïnvioeding van saccharose door diverse zou- 

 ten, welke hij bij 30° , 50° en 70" uitvoerde, gebleken, dat bij ver- 

 hooging van temperatuur alle door hem onderzochte zouten de 

 oplosbaarheid van de suiker in water verhoogden, en ditzelfde bewees 

 hij voor de niet-suiker der beetwortelmelasse, m.a.w. in de graphi- 

 sche voorstelling in fig. 7 verliest bij hoogere temperatuur curve 

 sE t het minimum, dat wij zagen dat deze curve bij de meeste 

 zouten bij 30° bevatte. Van de door Schukow bepaalde curven be- 

 vat geen enkele een punt van minimumreinheid. 



Hoe echter ook precies de loop van het saccharose-verzadigings- 

 vlak bij diverse hoogere temperaturen moge zijn, ieder dezer vlak- 

 ken zal zijn eigen punt van minimumreinheid hebben, d.w.z. iedere 

 temperatuur van eindkristallisatie brengt zijn eigen „ideale" melasse 

 met zich. 



De beschouwing van het saccharose-verzadigingsvlak, op de wijze 

 zooals dit hierboven uitvoerig is geschied, kan misschien ook nog 

 een bijzonder licht werpen op enkele uitkomsten, die Claassen 2 ) 

 verkreeg bij zijn uitgebreid onderzoek „over de oplosbaarheid en 

 kristalliseerbaarheid van suiker in de sappen en stropen uit het 

 bedrijf en over de kristalliseerbaarheid tot uitgeputte melasse". 

 Claassen ging bij verschillende stropen en suikeroplossingen na, 

 hoe bij eenzelfde stroop de reinheid en het saccharosegehalte op 

 100 water veranderde bij verschillend watergehalte; hij verwezen- 

 lijkte dus punten van de curve sq in fig. 9. Bij verscheidene van 

 de door hem vermelde proevenreeksen bleek bij zeer sterk gecon- 

 centreerde meiassen niettegenstaande het lagere watergehalte de 

 reinheid niet af te nemen, maar nam deze toe, waaruit Claassen 

 concludeerde, dat daarom het berekende cijfer voor den verza- 

 digingscoëfficiënt niet als het ware aangemerkt kon worden, waar- 

 om hij liet in zijne tabellen tusschen haakjes vermeldt. Wij zagen 

 echter boven bij de bespreking van fig. 9, dat een melasse een der- 

 gelijk gedrag kan vertoonen bij indamping, indien er aan de curve 

 sq van uit het hoekpunt O een raaklijn getrokken kan worden, 

 zoodat de door Claassen gevonden waarden zeer goed overeen 

 kunnen stemmen met de theorie, en in geen geval a priori uit- 

 geschakeld behoeven te worden, als niet het ware cijfer voor den 



1) Zeitschr. Ver. Dcutsch. Zuckerind. 191)0. pa^. 291. Archief 1901, blz. 26. 



2) Zeitsehr. Ver. Ueutsch. Zuckerind. 1914, 807. Archief 1915, pag. 303. 



