470 



verzadigingscoëfficiënt opleverend. Verder werd boven afgeleid, dat 

 dit punt van minimurnreiaheid bij lager watergehalte moest liggen 

 dan het punt van minimum-saccharosegehalte op 100 water. Ook dit 

 klopt met de uitkomsten van Claassen, want bij alle gevallen ligt 

 liet punt van minimumreinlieid bij zijne proeven op het stijgende ge- 

 deelte van de doorsnede. Ook bij de rietsuikermelassen vond Claassen 

 deze verschijnselen (Archief 1915, pag. 332). Bij de proeven, die hij 

 hier ook deed met rietsuikerstropen, samengesteld uit melasse en 

 zuivere suikeroplossing, blijkt hij uit de tabellen de punten van lijn 

 sq, links van het minimum-saccharosegehalte op lOü water, te heb- 

 ben verwezenlijkt. 



Ook in geval de uitgeputte melasse een eutectiscb mengsel is, 

 kan een dergelijk punt van minimumreinlieid optreden. Dit is ter- 

 stond in te zien, als men fig. 5 beschouwt. Als men namelijk een 

 melasse heeft, voorgesteld door een punt op OX, en de reinheid daalt 

 gestadig van O tot X, dan zal bij verdamping van water de samenstel- 

 ling der melasse naar X verschuiven, de reinheid dus dalen. In X is 

 de melasse als uitgeput te beschouwen; een lagere reinheid zal zij niet 

 kunnen krijgen, wel een hoogere, wanneer wij namelijk de verdamping 

 bij hoogere temperatuur hebben uitgevoerd, en dan de uitkristalli- 

 satie laten geschieden door afkoeling tot de kristallisatietempera- 

 tuur, aannemende dat langs de eutectische lijn van E naar X de 

 reinheid daalt, welks waarschijnlijkheid wij in het Ie gedeelte zagen. 

 Aangezien dan echter de uitgeputte melasse feitelijk bij hoogere 

 temperatuur behoort, zal ook de hoeveelheid saccharose op 100 wa- 

 ter stijgen. Dus ook in dit geval kunnen de door Claassen als twijfel- 

 achtig aangemerkte waarden in overeenstemming zijn met de theorie. 



In het bovenstaande is door de beschouwing der diverse doorsne- 

 den van het saccharose- verzadigings vlak voldoend gebleken, dat dit 

 vlak. tenminste bij de temperatuur van 30", een eenigszins eigen- 

 aardigen vorm vertoont, die voornamelijk in de „zakvorming" tot 

 uiting komt. Men zal zich nu afvragen, wat de reden is van dezen 

 eigenaardigen loop, van deze zakvorming. De reden zou kunnen zijn 

 het voorkomen van verbindingen tusschen twee of meer der vier 

 componenten. Zekerheid daaromtrent heeft men echter niet, aange- 

 zien men niet mag zeggen, dat als er dergelijke verbindingen zijn, 

 het verzadigingsvlak een dergelijken vorm moet hebben. De eigen- 

 aardige vorm van het verzadigingsvlak mag niet als bewijs voor de 

 aanwezigheid eener verbinding aangehaald worden, wel als een aan- 



