582 



Rietgewicht kennen wij het best per bouw; daar speelt dus naast 

 de individueele eigenschappen der stokken ook het aantal stokken 

 een rol. Voor de vergelijking moet men dus ook de verdampte hoe- 

 veelheid water zoo omrekenen, dat het aantal stokken er een rol in 

 speelt. Ik gebruikte daarvoor stokkentellingen uit de Proefstations- 

 tuinen, waaruit ik een factor afleidde om de gevonden verdampings- 

 cijfers mee te vermenigvuldigen. 



Zoo vond ik het volgende: 



100 247 B. 131) 826 979 100 F. S.W.3. Ceram. 

 P.O.J. P.O.,1. P.Ü.J. P.O.J. 



51. 88 59 80 7-2 



8 7,5 6,5 5 5 



432 660 384 400 - 360 



Werkelijk zijn 247 B. en 979 P.O.J. de soorten, die van de on- 

 derzochte een hoog rietproduct leveren, maar S.W.3 heeft op deze 

 lijst een laag verdampingscijfer, terwijl zij in productievermogen vrij 

 hoog staat. Op de zware Pasoeroean-gronden is de groei van S.W.3 

 natuurlijk niet bijzonder mooi, zoodat het ook mogelijk is, dat de 

 vermenigvuldigingsfactor te laag genomen is. 



100 P.O.J. is intermediair. Hoewel er dus wel eenige aanwij- 

 zingen zijn, dat het verdampingsvermogen een karakteristicum is 

 voor de bruikbaarheid van de rietsoort, is de zaak nog te weinig 

 uitgewerkt om er verdere beschouwingen op te baseeren. 



Hoofdstuk III. 

 Het verband tusschen liuidmoiidjes-opeiiing en verdamping. 



In het algemeen gesproken bestaat dit verband zeker, zooals uit 

 liet te voren behandelde volgt. Alle onderzochte nummers vertoonen 

 een geleidelijke vermindering van de opening der huidmondjes in 

 den loop van den dag; de verdamping gaat eveneens achteruit. 



Lloyd 1 ) heeft nauwkeurig trachten na te gaan, of de grootte dei- 

 verdamping volkomen afhankelijk was van de wijdte der huidmon- 

 djes. Hij komt tot liet besluit, dat een zekere paralleliteit tusschen 

 de beide verschijnselen te constateeren is, maar dat b.v. het dage- 

 lijksche maximum van verdamping niet samenvalt met de maximale 



li F.E. Lloyd, The Physiology ol si ata, Publication nl the Carnegie Institution, No. 82, 1908, 



