De kleinste deeltjes kunnen zeer fijn verdeeld in het water voor- 

 komen, alsof ze opgelost zijn. Kunnen ze echter bij dialyse niet door 

 een membraan, dan zijn ze colloïdaal van natuur. 



Wanneer de colloïddeeltjes zich indien min of meer opgelosten 

 toestand bevinden, verkeeren ze in den z.g. soltoestand. Wanneer 

 ze in amorphen toestand neerslaan, spreekt men van „uitvlokken 

 der colloïden". 



Het in amorphen toestand neergeslagen colloïd, dat meer of minder 

 vloeistof kan bevatten, wordt een gel genoemd. 



Bij colloïden hebben wij met een mengsel van vaste stof of 

 vloeistof met een andere vloeistof te doen. Op de grensvlakken van 

 de twee stoffen, welke zich niet mengen, treden oppervlakteverschijn- 

 selen op. Er heerscht in het grensvlak een groote oppervlaktespan- 

 ning, welke naarmate het grensvlak boller is, grooter wordt. Hoe 

 fijner de stof verdeeld is, des te grooter is de spanning in de grens- 

 vlakken der deeltjes, daar deze met de kromming der grenslaagjes 

 toeneemt. 



Bij fijnere verdeeling van de stof, wordt het gezamenlijk opper- 

 vlak zeer veel grooter. Zoo geeft Wo. Ostwald l ) sprekende cijfers 

 over de toename van het gezamenlijk oppervlak bij verdeeling van 

 een kubus van 1 c.M. 3 



Met een microscoop kunnen deeltjes tusschen 0,001 en 0,0001 

 m.M. nog onderscheiden worden, met een ultramicroscoop nog deel- 

 tjes tusschen 0,000 01 en 0,000 001 m.M. Daarbij nadert men reeds 

 tot de grootte der grootste moleculen; zoo wordt o.a. de grootte van 

 het zetmeelmolecuul op ongeveer 0,000 005 m.M. berekend. 



Er is een geleidelijke afname in grootte der deeltjes van sus- 



Ij Wo. Ostwald. Grundriss der Kolloïdchemie 1010, blz. 85. 



