598 



hun water af, waardoor het oppervlak vermindert en ten slotte de 

 colloïdale eigenschappen verloren kunnen gaan. 



Door vergruizing der gesteenten en verweering van de dat ge- 

 steente samenstellende mineralen ontstaan suspensies en ook echte 

 colloïden. Ook resten van planten en dieren, zijn soms colloïdaal 

 van natuur. Als grondcolloïden kunnen voorkomen: hydroxyden en 

 silicaten b.v. alnmium- of ijzerhydroxyden, aluminiumsilicaten, alunii- 

 naatsilicaten. ijzersilicaten, magnesiumsilicaten, kiezelzuur, humus- 

 colloïden en slijmen door organismen afgescheiden. Verder als sus- 

 pensies bacteriën, fijn gesteentegruis en sterk verouderde colloïden. 



De physische eigenschappen van den grond berusten behalve op 

 de mechanische samenstelling voornamelijk op de aanwezigheid van 

 deze colloïdale stoffen. 



Zandgrond, waarin zeer weinig colloïden voorkomen, is gemak- 

 kelijk te bewerken, goed doorlatend voor water en lucht. 



De watercapaciteit is gering, zoodat bij droogte spoedig water- 

 gebrek optreedt. Bij klei met zijn vele colloïden treedt daarentegen 

 een groote watercapaciteit en geringe doorlatendheid op. 



Door een mechanische grondanalyse verkrijgt men een idee over 

 den aard der verschillende grondfracties en daardoor eenigszins over 

 de geschiktheid der gronden voor bepaalde cultures. 



Ook met een scheiding der bodembestanddeelen naar het soor- 

 telijk gewicht, zooals Künici, HASENBauMER en Krönig voorstellen 

 (Landwirtsch. Jahrbücher, Theil XLVI, pag. 165—251, 1914) tracht 

 men hetzelfde te bereiken. Zij behandelen den grond met een mengsel 

 van bromoform en benzol, dat niet op den bodem inwerkt en ge- 

 bruiken hiervan i mengvloeistoffen met soortelijke gewichten tus- 

 schen 2,36 en 2,65-, zoodat ze den bodem in 5 fracties splitsen, daar 

 de 5 de in de lichtste vloeistof niet tot bezinking komt. 



De physische eigenschappen van den grond zijn aan zeer sterke 

 veranderingen onderhevig al naar den vorm, waarin de colloïdale 

 stoffen voorkomen. 



De bodemdeeltjes kunnen meer of minder samenballen, zich tot 

 kruimels vereenigen, zoodat de grond de z.g. kruimelstructuur bezit. 

 Vele colloïden zijn dan in den geltoestand overgegaan, zijn dus uit- 

 gevlokt. 



Door hevige regenbuien of zware bevloeiing gaat de kruimel- 

 structuur over in korrelstructuur. De kruimels worden door de me- 

 chanische kracht van den regen namelijk uiteengeslagen, waarbij 

 vele suspensies en sols ontstaan. Daar het regenwater weinig elec- 



