013 



kergekleurrte vellen af. Bij de verdere bestudeering van dit zuur 

 bleek het zesbasisch te zijn, en het gelukte Prinsen Geerligs drie 

 verschillende koperzouten in goed gekristalliseerden vorm te ver- 

 krijgen, waarvan de samenstelling overeenkwam met de bovenge- 

 geven experimenteele formule. (Jok de formules van het neutrale 

 calcium- en bariumzout, die hij bereidde, hoewel niet in kristallijnen 

 vorm, klopten hiermede. Het calciumzout was oplosbaar in water, 

 het bariumzout niet. Prinsen Geerligs houdt dit zuur voor identiek 

 met het door Reiciiardt beschrevene. Volgens de beschrijving ver- 

 toont het echter zeer sterke verschillen, zooals de oplosbaarheid in 

 aether. Het gelukte ook Reiciiardt niet, eenig koperzout in gekris- 

 talliseerden toestand te verkrijgen, terwijl koken met koolzure kalk 

 slechts zure kalkzouten opleverde. Prinsen Geerligs hield zijn zuur 

 eveneens voor identiek met het door Winter ') uit de melasse geï- 

 soleerde zoogenaamde cannazuur, dat eveneens een smeltpunt had 

 van 175" en aan de formule C 14 H 46 13 H 2 voldeed. Winter, die dit 

 cannazuur kristallijn verkreeg en het, hoewel hem weinig ten dien- 

 ste stond, vrij uitvoerig bestudeerde, verwerpt echter deze identiteit 

 van het cannazuur met het saccharumzuur. 2 ) 



Welk zuur dit cannazuur, waarover men in de literatuur geen 

 verdere aangaven vindt, precies is, ligt in het duister. Volgens Winter 

 komt dit zuur reeds in het rietsap voor, volgens Prinsen Geerligs 

 echter niet. In een latere publicatie houdt Prinsen Geerligs-*) in een 

 noot de identiteit van het door hem gevonden en het door Winter 

 geïsoleerde cannazuur staande, zegt echter dat Reiciiardt op twee 

 verschillende plaatsen twee verschillende zuren met den naam saccha- 

 rumzuur bestempeld heeft, waarvan dan liet eene identiek zou zijn 

 met het cannazuur, en het andere saccharumzuur zou zijn. Reiciiardt 

 vermeldt echter twee zouten van een en hetzelfde zuur, namelijk 

 een oplosbaar barytzout met één atoom, en een onoplosbaar niet 

 twee atomen barium. 



4. Melassinezuur. 



Het minst bekende der hier besproken zuren is wel het melas- 

 sinezuur, dat in 1839 door Peltgot *) werd ontdekt bij zijne bereiding 

 van glucinezuur uit glucose en baryt. Wordt namelijk het mengsel 



1) Archief IS 1 .):;, Hij|;ip. p. •:<;•-!. 



2) » » » » 335. 



3) Archief 1893, pag. 306. 



4) Annalen der Pharmacie XXX 75 (1839). 



