— 3 — 



den to bestaan en was van hare voormalige leden niemand 

 meer in deze gewesten , maar daarentegen waren nieuwe in- 

 rigtingen van wetenscliappelijken aard tot stand gekomen, 

 en bij en buiten die inrigtingen meerdere mannen opgetre- 

 den , van welke men mogt voorspellen , dat zij nuttig zou- 

 den worden voor de wetenschap, indien slechts een mid- 

 delpunt van werking voor hen werd gesticht. 



Zoodanig middelpunt had, wat de natuurwetenschappen 

 betreft, in Nederlandsch Indië nooit bestaan. 



Het Bataviaasch Genootschap van kunsten en wetenschap- 

 pen , het oudste wetenschappelijke ligchaam in deze gewes- 

 ten , had zich wel ook de natuurwetenschappen aangetrok- 

 ken , maar het omvatte tevens de meest verschillende an- 

 dere takken van kennis. De aanstoot, dien het gaf of 

 kreeg, was in den regel afhankelijk van den aard der stu- 

 diën , aan welke zich de vroeger ten allen tijde weinig 

 talrijke wetenschappelijke mannen in deze gewesten toe- 

 wijdden. Zoo bewoog dat genootschap zich nu eens in 

 eene meer natuurhistorische, dan weder in eene meer 

 taal- en letterkundige of ethnologische en archeologische 

 rigting, en blijkbaar was dan gewoonlijk de mindere be- 

 hartiging van die takken van wetenschap, welker bescher- 

 ming of ondersteuning minder in de rigting lag van de aan 

 het hoofd des genootschaps geplaatste personen. Daaraan 

 is het zeker, voor een gedeelte althans, toe te schrijven, 

 dat ten tijde van het aanwezen in Nederlandsch Indië van 

 zoovele natuuronderzoekers , van Horsfield , Reinwardt , Blu- 

 me, Kuhl en Van Hasselt, Boie, Macklot, Korthals, 

 Zippelius, S. Muller, Forsten, Hörner en anderen, in 

 deze gewesten in de natuurwetenschappen betrekkelijk zoo 

 weinig werd openbaar gemaakt. 



In 1843 werd eene poging aangewend tot vorming van een 

 meer bepaald middelpunt, dan het Bataviaasch Genoot- 



