— 91 — 



(lüor Indlaansclic vrouwen , inzonderheid door de zwangere , 

 verbroken en gegeten worden. De Tonguzen en Kamschat- 

 dalen gebruiken eene witte geslibte klei , die met water ver- 

 mengd als melk in groeven en putten aan de oostkust van 

 Siberië voorkomt. Van deze wordt gezegd, dat zij in het 

 eerst geheel smakeloos is , maar eenen zoeten nasmaak heeft 

 als van aluin. Ook in Syrië w^ordt door de vrouwen veel- 

 vuldig aarde gegeten , terwijl die van Nishabur (W. Perzië) 

 door de artsen (van dat land) zelfs als geneeskrachtig w^ordt 

 aangegeven. Zij komt geheel overeen met die van Kiraolis 

 (bolus of zegelaarde) en is zuivere kleiaarde. 



Van Afrika vindt men weinig omtrent de geophagie aan- 

 gegeven. Intusschen wordt de volgende phrase van Thiebault 

 de Chanvallon , Voyage a la Martlnique , door den heer Von 

 Humboldt in zijne Ansichten der Natur aangehaald : „ de 

 negers van Guinea zeggen, dat zij in hun vaderland eene 

 zekere kleiaarde eten , waarvan de smaak hun zeer bevalt , 

 terwijl zij er zich niet door bezwaard gevoelen. Die zich 

 aan het gebruik van Caouac , dit is de naam dier aarde , 

 hebben overgegeven , zijn zoozeer daaraan gehecht , dat 

 geen straf hoegenaamd in staat is hen daarvan terug te 

 houden". 



Niet slechts in Azië en Afrika , ook in Amerika is het 

 nuttigen zeer in gebruik en wel volgens de mededeelingen 

 van den heer Von Humboldt in buitengewoon groote mate. 



De Ottomaken eten handen vol aarde en stof. Wanneer 

 zij zich in de rivier gaan baden , gebruiken zij met onuit- 

 sprekelijk genoegen geheele stukken klei. De mannen ver- 

 dragen het zonder nadeelig gevolg ; de vrouwen , die ook 

 gaarne er een overvloedig gebruik van zouden willen ma- 

 ken , benijden de eerste , omdat het haar verstoppingen ver- 

 oorzaakt. Willen de moeders de kinderen zoet houden, zoo 

 geven zij hen een stuk klei , waaraan de kleinen zoolang 



