— d'ó — 



Het gebruik van leem en pottebakkersklci bleef langen 

 tijd voortduren , en omdat zij uit Armenië werd aangevoerd 

 verkreeg de klei den naam van Armenischen bolus. Het 

 waren platronde schijven , waarop de ouden het afbeeldsel 

 eener geit , een zegel , drukten : van daar de naam zegel- 

 aarde , terra siyiUata. In later tijd drukte men er zegels 

 op, eenen arend, Christus of den H. Paulus voorstellende. 



Bij de Romeinen bestond nog eene andere gewoonte. Zij 

 bedienden zich namelijk van gips (die voortdurend uit de 

 solfataren van Kapels werd opgeworpen) om stevigheid aan 

 de spijzen bij te zetten. 



Verder vindt men nog de volgende bijzonderheden om- 

 trent de geophagie in Europa vermeld. 



In Macedonië verkoopt men talkaarde op de markten, 

 die onder het brood gebakken' wordt. Eene andere aard- 

 soort is daar zoozeer in gebruik, dat eenmaal eenige Ule- 

 mas uit Anatoiië den grootvizier daarvan verschillende mon- 

 sters kwamen aanbieden als een goedkoop voedingsmiddel 

 voor de Turksche troepen. 



In Ogliastra op Sardinië wordt een deeg van eikels tot 

 brei gemaakt en eene zekere hoeveelheid vette kleiaarde 

 daarbij gevoegd ; het mengsel vervolgens tot koeken bereid, 

 die met ascli bestrooid of wel met eenig vet besmeerd wor- 

 den, is een zeer alledaagsche kost. 



In het zuidelijke gedeelte van Spanje Avordt de almagro, 

 eene roode klei van Almarazon in Murcia met poeder van 

 spaansche peper vermengd en veelvuldig gegeten. 



De aarde van Bucaros en de klei van Estremoz , waaruit 

 de alkarazas vervaardigd worden , zouden in dien vorm voor 

 Portugals schoonen zeer gellefdkoosde spijzen zijn. 



Ook uit de noordelijk gelegen landen van Europa zijn 

 voorbeelden van geophagie bekend. 



De boeren van Zweden doen jaarlijks bij honderden van 



