— 127 — 



Maar om in een"' bepaalden vorm in de lucht te kunnen 

 drijven , moet de Avolk weerstand kunnen bieden aan de 

 drukking, die er van alle zijden door de omliggende lucht 

 op uitgeoefend wordt. Elke wolk bezit dus eene zekere 

 mate van spanning om daaraan weerstand te kunnen bieden. 



Wanneer men nu vooronderstelt , dat de vorm van de 

 wolk door eene elektrische ontlading of door andere oorza- 

 ken verbroken wordt, dan spreekt het van zelf, dat de 

 koelere omringende lucht in de wolk zal dringen , waar- 

 door eensklaps , even als de stoom in den kondensator eener 

 stoommachine , den waterdamp , waaruit de wolk gevormd is , 

 kondenseert en als regen nedervalt. De ruimte, welke de 

 wolk in de lucht innam , wordt daardoor eensklaps leeg en 

 even snel weder aangevuld door de omliggende lucht, doch 

 hoofdzakelijk door den luchtstroom waarin de wolk zweefde. 



Het kondenseren van den waterdamp gaat dus steeds ver- 

 gezeld van beweging in de lucht , al worden wij dit aan 

 de oppervlakte der aarde niet anders gewaar dan door de 

 waarnemingen van den barometer, die ons den verstoorden 

 toestand leert kennen. 



Maar wanneer wij ons die lagen op elkander gestapelde 

 wolken voorstellen , over eene uitgestrektheid van mijlen 

 en mijlen ver en daarbij aan die verschrikkelijke piasregens 

 denken , die doen zien, hoe overmatig die wolken met wa- 

 terdamp beladen waren en hoe groot hare oppervlakte en 

 hare spanning moeten geweest zijn om zich in de lucht zwe- 

 vende te houden , dan zal men het kunnen begrijpen , dat 

 bij eene plotselinge kondensatie van zulk eene wolkenlaag 

 er eene geweldige toestrooming van lucht moet plaats heb- 

 ben , die door het kondenseren van den waterdamp , welken 

 zij medevoert, als het ware olie op het vuur werpt. 



Het zou in bijzondere omstandigheden mogelijk kunnen 

 zijn, dat zulk eene kondensatie , door elektrische ontladingen 



