— 115 — 



bcnedciKlocl , anders steeds het rijkst in suiker, armer dan 

 het topdeel is , jjiaa?' tevens meer dan driemaal zoo veel zou- 

 ten in het sap bevat. 



De nos. 129 en 130 tegenover n°^. 125-128 en de n^s. 343 

 S15, 347 en 349 tegenover 442, 344, 346 en 348 toonen 

 tevens aan, dat in rijp riet, waarvan de oogen of knoppen 

 zijn uitgesproten , eene toename heeft plaats gehad van zou- 

 ten en van de minerale stoffen in het algemeen , maar dat 

 de suiker verminderd is. Met het voorgaande voert dit mij 

 tot het besluit, dat terwijl in elk nog groeijend deel van 

 het riet de suiker altijd beneden het normale gehalte is, 

 zulks een uitwerksel is van een te hoog bedrag van opge- 

 loste zouten. 



De hoeveelheid suiker zal dus in riet, dat met elkander 

 vergelijkbaar is, namelijk van dezelfde soort, ouderdom en 

 grond, wel degelijk afwisselen, zelfs waar de zouten niet 

 aanmerkelijk in hoeveelheid verschillen. 



Zijn de laatstgenoemde echter in groote overmaat aanwe- 

 zig, zoo als in de boven gegevene voorbeelden van het sa- 

 marangsche riet , dan wordt de regel toepasselijk , van welke 

 soort of van welken ouderdom het riet ook moge wezen. 

 De zamenstelling dier zouten is dan , met de groote ver- 

 meerdering , te zeer veranderd , om niet de overige invloeden 

 te overlieersclien. 



Het is zeker grootendeels de hoedanigheid van den grond, 

 waardoor de hoeveelheid oplosbare zouten bepaald wordt. 

 Bij een onderzoek , dat ik hieromtrent op den grond 

 van den proeftuin te Genteng, en dien achter het labora- 

 torium alhier , heb aangevangen , is gebleken , dat , na be- 

 handeling met een mengsel van eón deel zeezoutzuur en 

 honderd deelen water, bij gewone temperatuur, de eerste 

 0,46%, de laatste O, 90% zouten had afgegeven. Nu zijn 

 de negen eerste rietsoorten te Buitenzorg, de aclit volgende 

 te Genteng gekweekt geworden. 



3c SEKIE DL. III. 10 



