-_ 11,7 — 



Dat de twee laatste evenrediglieden , die elkander vrij digt 

 naderen , beide op onbemest riet betrekking hebben , heeft 

 naar mij toeschijnt, geene beteekenis, omdat de eerste tot 

 bemest riet behoort. 



Ook schijnt de invloed van de hoeveelheid der zouten op de 

 kristallisatie der suilier niet die der glukose aan te vullen. 

 Eene vergelijking toch van de cijfers, nevens n^'^. oö, 37, 

 08, 39, 43, 46, 47, 85 en 56- alle bchoorende tot volko- 

 men kristalschietende stroopen , leert ons , dat de tv^^ee hoog- 

 ste gehalten aan glukose, in zeer verschillende suikerkwan- 

 tums aanwezig (no 43 en 55) , aan zeer verschillende zout- 

 gehalten beantwoorden , ja dat de laatste , niet merkelijk bo- 

 ven eene andere, n° 38, staande, slechts 44°/^ van deszelfs 

 zoutgehalte, naar het sap bevatte, en dit heeft toch geenen 

 invloed op de kristalschicting gehad. 



Ten aanzien van de hoedanigheid der zouten , als betrek- 

 king hebbende op de hoeveelheid of hoedanigheid der suiker, 

 dient vooraf iets gezegd ter aanduiding van de beteekenis , 

 die ik hier aan de hoedanigheid der oplosbare zouten bijleg. 



In twee opzigten verschilden de zouten, die na verbran- 

 ding der stroopen terug bleven , namelijk , door vochtig te 

 worden aan de lucht, en door op te bruisen met zuren. Het 

 laatste toonde aanwezigheid van koolzuur , het eerste wees 

 aan , dat dit koolzuur met alkaliën , waarschijnlijk alleen met 

 potasch , was verbonden. 



Had er hevige opbruising plaats, dan kwam daarbij, ligte 

 smeltbaarheid van een gedeelte dier asch , zamensinterino- van 

 het geheel , moeijelijke verbraudbaarheid der kool : er was 

 eene groote hoeveelheid koolzure potasch aanwezig. 



De asch , die vochtig werd in de lucht en met zuren op- 

 bruiste, was afkomstig van stroopen met eene ruime hoe- 

 veelheid organisch zuur, vermoedelijk appelzuur, dat aan 

 potasch gebonden was , In de meeste gevallen, vond ik het 



