— 151 — 



leii van liet riet ook altijd de meest steeds sterk opbruisen- 

 de zouten beA^atten. Hier echter is het suikergehalte door- 

 gaans lager; het quantum aan plantenzuur kan dus te hoog 

 zijn. Gelijk reeds plaatselijk vroeger is aangewezen , is ook 

 daar de glukose op haar maximum , en deze overgangstoestand 

 van de rietsuiker is juist een gevolg van den, naar gisting 

 gelijkenden invloed , die door zuren op haar wordt uitoefend. 



De minerale stoffen van het samarangsche riet van 20 

 m. (zie no. 240 tot 24-i tabel A) vertoonden geen zAvecm van 

 opbruising met zuren. Het sap had dus hier zijn planten- 

 zuur verloren. 



Pe medegedeelde cijfers kunnen ook eenlgzins aauAvijzen, 

 of en in hoeverre de aanwezigheid van plantenzuur in het 

 sap gelijken tred houdt met het gehalte aan glukose, dat 

 is, met de hoedanigheid der suiker, waarvan hare vatbaar- 

 heid tot kristallisatie afhangt. 



Het oog slaande op de zes gemiddelden , waar de hoe- 

 veelheid glukose afzonderlijk is aangegeven , vinden wij naast 

 elkander gerangschikt. 



Zouten, 

 sterk opbruisend, 

 dito dito. 

 dito dito. 



Glukose. Suiker. 



(3 en 5) 1,09 alles gekristalliseerd 



(4 en 8) 1,23 eeulge dito. 



(Il en 7) l.SG geeue dito. 



Hier is dus, bij ongeveer gelijk sterke opbruising der 

 zouten , een groot verschil in de kristallisatie-vatbaarheid , 

 die zich naar den gang van het glukose-gehalte schijnt te 

 regelen. Doch ik stem toe, dat geenszins de schatting van 

 de mate van opbruising, maar alleen eene regtstreeksclie 

 analyse der zouten ons kan leeren, hoeveel plantenzuur, 

 zijn karakter bekend zijnde, in het sap voorkomt. Bo- 

 vendien zijn in deze gemiddelden zeer uiteenloopende ver- 

 schillen verborgen. 



Dalen wij tot de afzonderlijke cijfers af, dan vinden Avij^ 

 meest bij sap , dat het volkomen kristalliseerde. 



