— 152 — 



In 100 dcelcn riet 

 In 100 deelen sap 



Oplosbare zouten 

 Opbr : tot hevig opbr. 

 Oj^bruisend. 



Glukoso percent. 

 0,83 tot 1,60 

 0,69 tot 1,60 



(waar de opbruising het sterkst was , bestond ook de groot- 

 ste verhouding aan zouten), terwijl sap, dat volstrekt gecnc 

 kristallen gaf, de volgende verhoudingen opleverde 



Glukose Yo 

 1,05 tot 1,90 

 1,40 — 2,83 



Oplosbare zouten 

 Weinig tot sterk opbr. 

 Opbr. tot hevig opbr. 



In 100 deelen riet 

 In 100 deelen sap 



No 45 (zie pag 2 on 4 ) is, evenals n° 21 , in eenen wat 

 buitengewonen toestand. Het is hier wel niet twijfelaclitig, 

 dat de hoeveelheid aan alkali gebonden plantenzuur veel te 

 hoog was, zoodat en de hoeveelheid suiker gering en de 

 hoedanigheid, in weerwil van het lage glukosegehalte , slecht 

 was. Deze overmaat heeft dus hier in denzelfden zin ge- 

 werkt, als de overmaat van glukose in de bovenstukken 

 van dit en het sub 42 en 43 bedoelde riet. Wij zien hier 

 in het gewas zelf iets gelijksoortigs , als plaats heeft in som- 

 mige fabrieken, waar door bijvoeging van eene overmaat van 

 kalk, de kristallisatie belemmerd, ja soms meerendeels 

 verhinderd wordt. Ook de kalk heeft, naar het schijnt , althans 

 bij hooge temperatuur, het vermogen, om de rietsuiker in 

 druiven- of stroopsuikcr om te zetten. 



Eene zekere bepaalde hoeveelheid alkalische zouten , met 

 het plantenzuur verbonden, moet dus noodzakelijk in het 

 sap voorkomen, om daarin het maximum van suiker te doen 

 ontstaan. 



Doch het is mij nog niet regt duidelijk, welke betrek- 

 kinf»- er bestaat tusschen de hoeveelheid van dit zuur en 

 de kristallisatie-vatbaarheid van het sap, althans zijne 

 gehalte aan glukose. Welligt dat de eiwitachtige stolïen , 

 a priori zoo geschikt te achten om de suiker te doen veran- 

 deren', hierop eenig meerder licht kunnen werpen. 



