— 153 — 



Ilct is reeds licriniiGrd, dat in volkomen rijp riet het 

 maximum van kristalliscerbare suiker, bereikbaar voor eenc 

 bepaalde soort van grond en klimaat , aanwezig is ; dat dit 

 maximum , na de rijpwording , wel gedurende eencn zeke- 

 ren , niet . voor elk riet gelijken termijn, bestendig blijft, 

 doch meestal vrij spoedig afneemt; dat de areometer dit 

 verlies niet zoo spoedig aantoont, omdat aanA-ankelijk een 

 gedeelte kristalliseerbare suiker wordt veranderd in glukose, 

 die evenzeer op den areometer toekent. 



Voorts , dat de oplosbare zouten , stijgende , in hoeveel- 

 heid, naarmate de rijpheid nadert, daarna allengs afnemen, 

 waarin dan tevens het plantenzuur, noodig tot de vorming 

 van suiker , zal deelen. Ten gevolge hiervan , zou het 

 schijnen , dat de altijd voortgaande vorming van glukose , 

 gedurende den groei , wordt vergoed door eene voortduren- 

 de vorming van kristalliseerbare suiker, maar dat, met het 

 verminderen van groei na het tijdstip van rijpheid, die ver- 

 goeding niet meer plaats heeft. 



Eindelijk, dat het oplosbaar eiwit, vóór en na de rijp- 

 ■wording, in het sap gedurig blijft toenemen, waarbij zijne 

 betrekkelijke hoeveelheid en mate van vermeerdering, in 

 verband met de hoeveelheid en hoedanigheid der gelijktijdig 

 aanwezige suiker, nog te bespreken valt. 



No 1, 4 en 5, alle goed kristalliserende stroopen voor- 

 stellende, bevatten gemiddeld, per 100 deelen riet. 

 18,53 suiker en 0,051 oplosbaar eiwit, verhouding 100: 0,28. 



Nos 2, 3, 6, 7, 8, 9, alle niet kristalliserende stroopen 

 voorstellende , bevatten , gemiddeld 16,19 perct. suikeren 

 0,056 oplosbaar eiwit: verhouding 100: 0,35. 



Dit alles Avas riet van den schralen berggrond te Gen- 

 teng, 12.^ maand oud. Het toont een gelijktijdig voorko- 

 men van weinig en slecht of niet kristalliseerbare suiker, en 

 een hoog gehalte van oplosbaar eiwit. 



