— 156 — 



tot 56. Dg nummers 36, 37, 38, GO, 55 en 56 mclclcn\ 

 ■„alles gckrd," en zij geven gemiddeld per 100 declen riet 



aan suiker en glukose 13,23 



„ glukose 1,33 



„ oplosbaar: eiwit, enz 0,071 



verhouding 100: 0,54. 



Op de nummers 34<, 35, 50, 51, 52, en 53 vinden wij 

 geen enkel met kristalliseerbare stroop, en voorts per 100 

 deeleu riet: 



aan suiker en glukose 13,72 



„ glukose 1,47 



„ oplosbaar eiwit enz. .... 0,075 



verhouding 100 : 0,^4. 



Dus juist gelijk de vorige, terwijl het eenige verschil to 

 vinden is in de toename van glukose om l/lO* 



Is hier derhalve de grootere hoeveelheid, hoofdzakelijk 

 met eenig plantenzuur verbondene, zouten, die in het kris- 

 talliseerende sap gemiddeld ruim 40°/^ hooger was, dan in 

 het andere, als de oorzaak van dit verschil in hoedanigheid 

 aan te zien ? En is dus het gehalte aan oplosbaar eiwit, te- 

 genover dat aan suiker alleen , een vergezellend , niet een oor- 

 zakelijk verschijnsel, afhangende van den~ vereenigden in- 

 vloed der minerale stoffen en het^ plantenzuur? 



De hoeveelheid dextrine die , hoe gering ook , hior en 

 daar zal vermengd geweest zijn met de eiwitachtige stoffen, 

 ■weerhoudt mij , hierover broeder uit te weiden ; terwijl 

 toch ook verre de meeste der verkreo;ene uitkomsten het 

 boven gezegde bevestigen, namelijk: dat de vermeerdering 

 van oplosbare eiwitachtige stoffen en glukose, in het rietsap 

 doorgaans vergezeld gaat van eene vermindering der suiker 

 en der kristalliseerbaarheid , beide tot op een volslagen ver- 

 lies der laatste; terwijl dit verlies ook bij een hoog suiker- 

 gehalte kan plaats hebben. 



