— ]8n — 



•\veeg gcbragt, terwijl do laatstgenoemde zelve een begin 

 van overgang van suiker tot azijnzuur uitmaakt. 



Ik aclit het , op vroeger aangegeven gronden , waarschijn- 

 lijk, dat het riet uit de oostelijke residentiën van Java 

 meer dan 90[| aan sap bevat; ja dat dit tot 95 g^ kan stij- 

 gen. Hoe groot is dan niet het verlies aan sap, dat in 

 de fabrieken wordt geleden , daar wij weten , dat er ge- 

 middeld slechts 65J} door persing verkregen wordt. 



Elke honderd liters verkregen sap zou dan met een ver- 

 lies van ruim vijf en veertig liters verzeld gaan , en ook 

 met afrekening van de tien perct aan vocht, die de meest 

 luchtdrooge ampas als minimum bevat , blijft het verlies 

 nog altijd meer dan een derde bedragen , van hetgeen men 

 door persing verkrijgt, en verkrijgen kan. 



Dit laatste moge eene vreemde bewering schijnen , en 

 zou het ook werkelijk zijn , indien men het persen van 

 suikerriet fabriekmatig zoo streng kon uitvoeren, als men 

 bij alleenstaande proeven in het klein kan verrigten. Dan 

 voorwaar zou het onvergeeflijk zijn , indien men een voor- 

 werp uit tien deelen watervrije stof en minstens vijf en 

 twintig deelen vocht bestaande , als volkomen uitgeperst 

 beschouwde en wegwierp. y/yuiiio 



Het laatste behoeft in geen geval te geschieden , en dit 

 uitgeperste vindt dan ook eene, ofschoon zeker niet de 

 meest voordeel gevende , aanwending op Java. Maar is het 

 welnoodig, dat ik hier betooge hoe iets, op zich zelf winst- 

 gevend , verlies kan berokkenen , door den tijd en arbeid , 

 die tot het erlangen van die winst noodig zijn? dat de 

 tijd, welken de cilinders voor elke omwenteling, moeten 

 besteden, om de vezels van het riet tot den hoogst bereik- 

 baren staat van droogte te brengen, nevens den daaraan 



