— 11)6 — 



is: dezelfde variëteit, lang op eene zeer gunstige plaats ge- 

 kweekt zijnde , krijgt betere eigenschappen , neemt toe in 

 volume eu in kristalliseerbare suiker, boven dezelfde va- 

 riëteit, die op eene min geschikte plaats gegroeid is. 



4. Die eigenschappen bezitten eene zekere duurzaamheid, 

 en blijken gepaard te gaan met eenen anderen physiologi- 

 schen toestand A'an het riet, 



5. Er is^'erband tussclien de zwaarte, de lengte en dd^te 

 van het riet, en zijn gehalte aan minerale stoflen. 



Eene hoeveelheid van 0.3 ;i O.-i perct is, in het alge- 

 meen , als de voordeeligste te achten. Wordt die hoeveel- 

 heid zeer vermeerderd , zoo als door achtereenvolgend kwee- 

 ken op denzelfden , middelmatigen grond , dan neemt het 

 riet af in volume, terwijl tevens de suiker minder en min- 

 der goed kribtalliscerbaar wordt. 



i). IMet zulk eene toename van zouten, gaat ook eene 

 verandering van hunne hoedanigheid gepaard, Avant het 

 extra gedeelte bestaat hoofdzakelijk uit ligt oplosbare, De- 

 Avijl deze dan in het sap overgaan , en de kristalliseer- 

 baarheid der suiker daarbij tevens afneemt, zoo mag men 

 stellen , dat eene bepaalde verdecling der minerale stoften 

 tusschen hout en sap tot een normaal gehalte van goede 

 suiker noodig is. 



7. Men raag aannemen , dat, zal de suikergoed kristalli- 

 seren, bij het witte riet niet meer dan 25 {] der minerale 

 stoften tot het sap moet behooron ; bij het roode schijnt dit 

 aandeel zonder schade tot 50 a 55 }J te kunnen stijgen, 

 wegens de kleine som der gezamenlijke zouten. 



De eiwitachtige stoften van het sap schijnen , zonder veel 

 nadeel voor de kristalliseerbaarheid of de hoeveelheid der 

 suiker , te kunnen toenemen. In overrijp riet worden al 

 de verhoudnigen veranderd. 



8. Voor hetzelfde riet, en ook voor dezelfde variëteit 

 zuo zij onder volkomen gelijke omstandigheden gegroeid is, 



