— 198 — 



bare zouten , de minerale stoffen in het algemeen , in hoe- 

 veelheid afnemen. Nader bij het punt van rijpheid geko- 

 men, heeft de suiker wel haar maximum bereikt, maar de 

 volkomene kristalliseerbaarheid daarvan schijnt een nog later 

 proces uit te maken, dat onafhankelijk van groeikracht, het 

 tijdstip van volkomene rijpheid kenmerkt. Door droogte 

 en hooge temperatuur wordt dit tijdstip verhaast; door her- 

 haling daarvan, wordt die snelle rijping erfelijk in het riet. 

 Het suikergehalte blijft daarna, korter of langer, bestendig, 

 zoo ook, hoewel spoediger eindigend, de vatbaarheid om 

 goed te kristalliseren. Goede rietsoorten, zoo als de pro- 

 bolingosche, behouden die bestendigheid in het suikerbe- 

 drag het langste. Na de rijpwording blijft het oplosbaar 

 eiwit toenemen, de oplosbare zouten nemen mede toe, of- 

 schoon de som der minerale stoffen afneemt. Het is blijk- 

 baar, dat na de rijpwording, na het kulminatiepunt van 

 den groei, een zuur, vermoedelijk azijnzuur, allengs ge- 

 vormd wordt, door welks invloed het sap in deze bijbe- 

 standdeelen rijker wordt, iets waarmede de bestendigheid 

 der suiker onvereenigbaar is. 



Het hier gezegde geldt ook voor de verschillende deelen 

 van een' rietstok, die eigenlijk alle van elkander verschil- 

 len in ouderdom. Hoe beter en hoe meer volgroeid het 

 riet is, des te minder verschil zal er in genoemd opzigt 

 bestaan , tusschen zijne boven- en benedendeelen. 



14 Het sap van het groeijende riet bevat eene verander- 

 lijke hoeveelheid glukose of niet kristalliseerbare suiker. 



In goede rietsoorten , vooral die op geschikte gronden ge- 

 kweekt, is de glukose tot een minimum gedaald, wanneer 

 het tijdstip van volkomene rijpheid daar is. Zij is dan 

 ook tevens het gelijkmatigst in het riet verdeeld, en bijna 

 het geheele suikergehalte kan bij volkomene defekatie, in 

 kristal vorm verkregen worden. 



15 Hoe zwaarder het sap is , des te geringer is door- 



