— 201 — 



rasslgc gronden , waar het riet ook altijd veel van de 

 bedoelde oplosbare zouten bevat, kan alleen in het droog- 

 le^e-en van den ondero-rond een afdoend herstelmiddel ge- 

 vonden Avorden. 



Maar ook schraalheid van den grond kan , uit tegenover- 

 gestelde oorzaken, tot verbastering van het riet leiden. Het 

 te min en te veel kunnen dezelfde gevolgen hebben. De 

 ■\vortelspitsen , door vliesjes gesloten , die voor elk gewas 

 een eigen vermogen van endosmosc moeten bezitten, kun- 

 nen niet onveranderd blijven in werkzaamheid , indien de 

 stoffen , noodig om die in bepaalden zin op te wekken , ont- 

 breken. Het levensbeginsel verzwakt, mechanische invloed 

 wordt sterker, en de nu te voorschijn geroepene eigen- 

 schappen in die zuigmondjes van het riet zijn de resultan* 

 ten van die nieuwe verhouding van krachten. 



Men heeft schrale gronden , in het algemeen , men heeft 

 ze ook in bijzonderen zin. Door de laatste bedoel ik die, 

 welke bijv. ontstaan , door herhaald planten van het riet op 

 denzelfden bodem. 



Wat het riet meest noodig heeft, neemt nu het meest in 

 dien bodem af, en de vereende invloed van lucht, vocht 

 en warmte kunnen tot wederaanvulline; daarmede seenen 

 gelijken tred houden. Zij kunnen niet snel genoeg vormen , 

 wat voortdurend in genoegzame mate moet voorhanden we- 

 zen. Zulk eene schraalheid van grond betreft alleen eenig 

 bijzonder gewas; en zij is misschien nog nadeeliger, dan 

 algemeene schraalheid , omdat nu het riet zooveel te meer 

 bloot staat aan de intrede A^an zouten , die het niet ver- 

 langt, en die daarom weder de sluitvliezen der wortelspit- 

 sen in aard doen veranderen. Het behoedmiddel tegen 

 zulk eenen toestand is , in zekeren zin , het omgekeerde 

 van dat voor te rijke gronden: voeg bij wat ontbreekt, en 

 zoo veel mogelijk in den vorm en toestand , waarin dit in 

 het fjpwas voorkomt. 



