— 207 - 



mesting te vormen zijn , waar men met de helft volstaan 

 kan. 



In den regel heb ik bevonden , dat , op deze plantwijdte, 

 van eene gegevene oppervlakte het grootste gewigt aan riet 

 ■werd verkregen , dat het sap althans niet was verminderd 

 in soortelijk gewigt, en dat het gehalte aan glukose dan 

 het kleinste Avas. Het laatste is eensbeteekenend met 

 meer volkomene kristalliseerbaarheid der suiker, met ge- 

 lijktijdige vermeerdering en verbetering van hetedukt uit 

 eene gegevene hoeveelheid sap van hetzelfde soortelijk 

 gewigt. Ik mag beweren , dat door in acht te nemen , 

 wat op de laatste bladzijden is gezegd geworden, men de 

 wegen zal vinden , die er toe leiden , om in het rietsap steeds 

 de meest geschikte , de normale hoeveelheid eiwit , zouten 

 en plantenzuur te doen bestaan. 



Deze uitkomsten waren bijna noodzakelijk, zoo men het 

 onderwerp physiologisch beschouwt: eene verklaring in dien 

 zin zal ik hier dus niet behoeven te geven. 



Met een paar woorden , zal ik nog wijzen op derzelver 

 praktisch nut, op het nieuwe verband, aldus tusschen kui- 

 tuur en fabrikatie zigtbaar geworden. 



De glukose , dat hoofdbeletsel tegen het kristalliseren 

 der suiker, is tegelijk met de zouten, het overvloedigst in 

 overrijp en in jong onrijp riet, in de jongste deelen van 

 het riet, en vermoedelijk ook in riet , dat is ongevallen of 

 welks oogen zijn uitgesproten. Onrijp riet zal niemand 

 snijden, zoo hij het vermijden kan; maar wie kan vermij- 

 den, dat rijp en onrijp, welligt tevens overrijp riet door 

 elkander gesneden wordt , indien zijn gewas, misschien in 

 Junij of Julij geplant, nog tot in Oktober of November 

 wordt aangevuld met vele duizenden jonge plantjes, die in 

 den gewonen oogsttijd slechts acht of tien maanden oud 

 zijn. Waarlijk men zou bijna de voorkeur er aan geven , 

 dat die inboetingen niet plaats vonden , tot het verzuimen 



