^ 214 — 



Eindelijk bij dat van 20^ /m. (toen alles ■werd gesneden, 

 en de stokken bij tientallen gewogen) verschilde het ge- 

 wigt van 11 tot 17^- u. 'S en bedroeg het gemiddelde 13 n. t?. 



De eerstgenoemde tabel geeft aanleiding tot de volgende 

 opmerkingen. 



Het hoogste suikergehalte gaat gepaard met het laagste 

 gehalte aan oplosbare zouten en glukose, maar met het 

 hoogste gehalte aan oplosbaar eiwit (8 en 9). De nos. 3 , 

 4 en 5 , even als deze vertakt of althans uitgesproten . be- 

 vatten weder meer oplosbaar eiwit, dan 1 en 2, doch hier 

 was tevens eene en wel zeer groote toename van oplosbare 

 zouten. Het laatste is blijkbaar aan de bemesting, het toe- 

 nemen der oplosbare eiwitstof alleen aan de uitspruiting 

 der oogen toe te schrijven. Deze gaat gepaard met de 

 vorming van een zuur (azijnzuur) , hetwelk eiwit uit de 

 houtvezelcn heeft opgelost. 



Volgens het vroeger aangegevene schema, is in het riet 

 na de rijping, de hoeveelheid oplosbaar eiwit doorgaans, 

 die der oplosbare zouten altijd toenemend. 



Het schijnt thans, dat het buitenzorgsche riet, als het 

 ware een dubbel levensproces heeft, hetwelk zich na het 

 bloeijen openbaart. En dat hier geen toeval, maar eene 

 vaste regelmaat bestaat, schijnt mij toe te volgen uit de 

 gelijktijdige verhoudingen in den gang van het suikerge- 

 halte ter eene, en van het zout en eiwitgehalte ter andere 

 zijde. 



Wij zagen nam^elljk, dat het suikergehalte, tijdens het 

 bloeijen, op 14^ maand, en twee maanden later, onveran- 

 derd was in hoeveelheid, maar niet in hoedanigheid, daar 

 het sap eerst tot kristalvormlng was te brengen toen het 

 riet 16^ maand oud was. Nu vonden wij in het riet van 

 18|- maand, althans het bemeste, eene groote toename in 

 de densiteit van het sap, vergeleken met circa 2 maanden 

 vroeger, gepaard met eene vermeerdering van oplosbaar 



