16 



meer verbonden dan ze met de overige zijn, vormen ze dus nieuwe 

 mechanische eenheden, dan krijgen we kruimels, en spreekt men 

 van kruimelstructuur, die dadelijk de physische eigenschappen van 

 den grond geheel wijzigt. 



Terwijl de textuur zich echter slechts zeer langzaam in den loop 

 .der jaren wijzigt, kan de structuur snel veranderen: door grondbe- 

 werking en door uitzuren in gunstige, door zware regens in ongun- 

 stige richting. Sommige gronden verkrijgen gemakkelijk kruimel- 

 structuur, zooals de laterietgrond, andere daarentegen zeer moeilijk 

 of nooit, zooals de sodagrond van Slibcurve 179 hierboven. 



Volgens de gangbare benaming moet men bij vele gronden van 

 korrelstructuur spreken, waar deze naam eigenlijk heel slecht past, 

 en waar veeleer de naam stopverf- of deegstructuur gebruikt zou 

 moeten worden. Immers, korrels kan men er niet in zien of voelen, 

 de massa is in vochtigen toestand plastisch, kleverig of deegachtig, 

 en in drogen toestand vormt zij een compacte, harde massa. Op 

 Java, waar zeer vele gronden tot dit uiterst zware type behooren, 

 zou de benaming deegstructuur voor deze soort gronden m.i. de 

 voorkeur moeten genieten. 



Of bij overigens gunstige voorwaarden de grond gemakkelijk 

 tot kruimelvorming overgaat, hangt voor een goed deel af van het 

 meer of minder colloïde karakter der deeltjes. Zoo hebben de laterie- 

 tische verweerde gronden, hoewel uiterst fijn van textuur en zeer veel 

 tiende fractie bevattend (zie Slibcurve 1(34 en 198 hierboven), vaak in 

 hooge mate kruimelstructuur, terwijl de gewoon verweerde gronden 

 met veel tiende fractie in vochtigen toestand deegachtig, bij opdrogen 

 hard zijn. Het zal vermoedelijk in hoofdzaak van de eigenschappen 

 der lutumfracties afhangen, of de grond al of niet gemakkelijk tot 

 kruimelstructuur overgaat, en daardoor in een voor de cultuur veel 

 gunstiger toestand komt. 



Pasoeroeax. November 1915. 



