21 



zou zijn, en deze factor geen invloed meer zou kunnen uitoefenen; 

 toen de eindconcentratie hiervan bij alle hoeveelheden grond gelijk 

 was. hleek de gevonden hoeveelheid geabsorbeerd ion gelijk aan de 

 volgens de absorptie-isotherme berekende hoeveelheid. De tempera- 

 tuur bleek op de absorptie maar weinig invloed te hebben. 



Over de oplosbaarheid van de absorptie!* gebonden stikstof in 

 grond en in ammoniumpermutiet heeft Hissink (9) gegevens gepu- 

 bliceerd. 



Hij behandelde een kleigrond herhaaldelijk met ammoniumsulfaat, 

 waschte hem daarna uit, en bepaalde het stikstofgehalte. Daarop werd 

 deze grond een dag geschud met de 50-voudige, 100-voudige enz. 

 hoeveelheid met koolzuur verzadigd water, en de hoeveelheid ammo- 

 niak, die in de oplossing was overgegaan, bepaald. In tabel 1 zijn de 

 voornaamste cijfers overgenomen en daaruit de beide laatste kolom- 

 men berekend. Vergelijken we de hoeveelheid stikstof, die in 100 gram 

 grond is achtergebleven met de hoeveelheid, die in oplossing is ge- 

 gaan in 100 c.M 3 . koolzuurhoudend water, dan blijkt, dat deze klei, 

 wanneer ze minder dan 0,1% N absorptie!' als ammoniak gebonden 

 houdt, hiervan aan haar eigen gewicht water hoogstens I/124 ' <an 

 afstaan, dat is 'nog niet l %. Bij ammoniumpermutiet bleek het per- 

 centage, dat uitgewasschen kon worden, nog belangrijk kleiner. 



Tabel I. 



Naar: Dr. D. J. Hissink, De binding van de ammoniakstikstof 

 door permutiet en door kleigrond, en de opneembaarheid van de 

 permutietstikstof door de plant. 



Proef met kleigrond, waarin geabsorbeerd 0,179% N. 



