Teneinde de hoeveelheid ionen, die in de oplossing zijn over- 

 gegaan, te kunnen vergelijken mei de ammonium, die door den grond 

 is geabsorbeerd, zijn in alinea d al deze waarden uitgedrukt in aequi- 

 valente hoeveelheden, d.w.z. in het aantal e.M 3 . '/iir n - opgenomen of 



afgestaan door 100 gram grond. 



De onder regel No. 13 opgegeven „andere" sulfaten zijn bij de 

 berekening aangenomen voor de helft uit natrium- en voor de helft 

 uit kaliumsulfaat te bestaan; daar het een zeer onbe'teekenende hoe- 

 veelheid is bij heide gronden, hebben wij niet verder nagegaan, welk 

 deel natrium- en welk deel kaliumsulfaat was en of er nog andere 

 bestanddeelen in voorkwamen. 



Wanneer we de in aequivalente hoeveelheden uitgedrukte cal- 

 cium, magnesium, kalium en natrium optellen, komen we tot nage- 

 noeg hetzelfde bedrag als het in aequivalente hoeveelheden uitge- 

 drukte geabsorbeerde ammonium, wel een bewijs dat de ammonium 

 kwantitatief tegen een aequivalente hoeveelheid andere basen is in- 

 gewisseld. 



Om eenigszins een denkbeeld te kunnen vormen, hoeveel Ca en 

 Mg absorptief gebonden voorkomen en tegen ammonium kunnen 

 worden ingewisseld, behandelden wij 100 gram grond met 400 c.M 3 . 

 10% NH 4 Cl-oplossing op dezelfde wijze als bij de bepaling van den 

 absorptiecoëfficiënt en bepaalden in de oplossing sulfaatasch, cal- 

 cium en magnesium, zie tabel V alinea e. 



De som van Ca- en Mg-sulfaat is bij No. 32 iets hooger dan de 

 sulfaatasch, dit moet worden toegeschreven aan de bezwaren, die 

 verbonden zijn aan het uitdampen en gloeien van een zoo geconcen- 

 treerde NEfjCl-oplossing: bij het uitdampen kruipt deze voortdurend 

 tegen den rand van de schaal op, waardoor allicht iets verloren kan 

 gaan; en het vervluchtigen van hetNH^Cl daarna moet zeer langzaam 

 en voorzichtig gebeuren, om wegspatten te voorkomen. Heel wat Ca 

 en Mg blijken dus te worden gesubstitueerd; waarschijnlijk zou de 

 grond, indien hij daarna met een nieuwe hoeveelheid 10% NtJ.jCl 

 werd behandeld, weer een tweede, kleinere hoeveelheid ammonium 

 absorbeeren. 



Waaischijnlijk zal ook de bepaling van de hoeveelheden Ca en 

 Mg. of van de hoeveelheid sulfaatasch, na behandeling van den grond, 

 zooals juist beschreven, een goede maatstaf geven voor het absorp- 

 tievermogen van stikstof. Ook zal een hoog gehalte aan ,,assimileer- 

 bare kalk", d.w.z. kalk oplosbaar in 10% NH^Cl-oplossing (Gecodifi- 

 ceerde Voorschriften voor Grondonderzoek 1913, Archief 1913, pag. 



