71 



hunne plaats, maar aangezien zij overal voor vegetatief voortgeplante 

 vormen gebruikt worden en de practijk uitsluitend over rietsoorten 

 of rietvariëteiten spreekt, geloof ik dat die benamingen gehandhaafd 

 moeten blijven. 



.Met de erkenning van het feit, dal de rietsoort is een individu, 

 is de soortbéschrijving van het riet geworden een beschrijving van 

 het individu, en dus direct vergelijkbaar met de beschrijving van de 

 menschelijke individuen volgens het BERTiLLON-systeem. Er moet 

 dus naast de kenmerken, die groepen van individuen vereenigen, 

 gezocht worden naai' kleinere PERTiLLON-ken merken, die luimen de 

 groep het individu preciseeren. 



Dergelijke kleine kenmerken moeten zooveel mogelijk constant 

 zijn, en dus weinig afhankelijk van uitwendige invloeden. Zij moeten, 

 van een morphologiseh standpunt beschouwd, van belang zijn, doch 

 mogen, van een physiologisch standpunt bezien, Weinig of geen waar- 

 de hebben voor bet leven der plant. Ik meen deze kenmerken ge- 

 vonden te hebben in de groepen van baren, die op de buitenste knop- 

 schub, op de bladscheede en op de bladschijf voorkomen. Deze groe- 

 pen zijn n.1. voldoend constant gebleken en kunnen ons niet alleen 

 een dienst bewijzen voor de beschrijving der individuen uit de soort 

 Saccharum officinarum, doch ook bij de systematiek der botanische 

 soorten van het geslacht Saccharum. 



Toen in December 11)13 te Pasoeroean de eerste cursus voor 

 employé's der Java-suikerfabrieken werd gehouden, was ik met mijn 

 onderzoek zoover gevorderd, dat ik op den knop 11 groepen onder- 

 scheidde, van op de bladscheede twee groepen. In de voordracht, 

 getiteld: „Ontstaan en kenmerken der belangrijkste practijk soorten" 

 werden I I dier soorten vrij uitvoerig beschreven. Als voorbeeld haal 

 ik hier de beschrijving van E. K.2 aan: 



„E. K. 2. Vrij dikke, goed uitstoelende, laatrijpe soort met zeer 

 hoog rietgewicht en daardoor, hoewel sappen onzuiver, toch goede 

 opbrengst. Stengels sterk zigzag, lichtgroen tot lichtgeel met gele 

 kurkbarstjes, die op de oudere rossen tot kurk vlekken vervloeien; 

 vrij duidelijke ooggleuf, waslaag dun, duidelijke witte ring. Oog 

 breed aangezet, eirond met driehoekigen top, smal gevleugeld, langs- 

 nervig, basaal en lateraal wollig behaard; twee bosjes wimpers aan 

 den top van de schub, die er boven uitsteken; top met korte roode 

 beharing. Vleugel niet gewimperd. Achterkant oogschirb met 2 zij- 

 delingsche haargroepen en één aan den top, welke alle buiten den 

 vleugel uitsteken en dezen een gewimperd voorkomen geven. Wor- 



