79 



ruimte voor de kronen en dus voor meer stengels disponibel. Als 

 regel is eerst het aantal stokken enorm groot, en neemt daarna af' 

 tot er zooveel stengels overblijven, dat de beschikbare ruimte ge- 

 heel door de bladkronen is benut. Bladoppervlak en bladstand be- 

 palen dus in hoofd/aak het aantal stokken per bouw. Uit dit alles 

 blijkt, dat uitstoeling geen eersterangs kenmerk is. 



Een ander habitus-kenmerk is de stand van de stengels in den 

 stoel. In de meeste gevallen staan zij scheef, vooral bij eenigszins 

 breede bladkronen. Een voorbeeld levert het 100 P.O.J.. 



Bij weer andere soorten buigen de stengels basaal uiteen en 

 groeien daarna weer rechtop, waardoor alle stokken iets gebogen zijn. 

 Dit is zeer duidelijk bij HOI P. O. J.. Weer anders is, hetgeen ik een 

 bossigen stand wensch te noemen. Dan staan alle stengels recht in 

 den stoel, en groeien zij evenwijdig aan elkaar op. Sprekende voor- 

 beelden hiervan zijn 820 P. O. J., 00 Fabri en jong D. I. 52. 



Een groeiwijze van het riet, die de suikerproductie veel schade 

 doet, is die met slappen stengelbouw, waardoor het legeren gemak- 

 kelijk optreedt. Dit is eveneens weer ten deele soorteigenschap, zoo- 

 als bij Batjan, 0G Wit Carp en E. K. 10, terwijl het ten deele bevor 7 

 derd wordt door te hooge bemesting, door vruchtbaren grond enz., 

 waardoor geile groei ontstaat. Voorbeelden van spoedig legeren door 

 hooge bemesting vertoonen vele der I'. O. J. -soorten. Er zijn ook 

 soorten, als E. K. 28, die weinig legerneigingen vertoonen. Als ken- 

 merk is deze eigenschap niet goed te gebruiken. Waar de soort 

 echter steeds legert, daar is het in de diagnosen bijgevoegd. 



Twee kenmerken, die enorm beïnvloed worden door de uitwen- 

 dige omstandigheden, zijn de stengellengte en de stengeldikte. Op 

 schralen grond, op physiologisch slechten grond, op sterk doorlaat- 

 baren bodem wordt lang riet kort, en dik riet dun. Dit neemt 

 niet weg, dat u 247 B, E. K. 2 en E. K. 28 lange rietsoorten zijn, terwijl 

 Keongriet en Ceramriet zonder meer kort kunnen genoemd worden; 

 100 P.O.J., Tjep 24 en 00 Fabri zijn middelmatig lange rietsoorten. 



Gestreept Preanger, E. K. 2, E. K. 28 en 30 B zijn werkelijk dik- 

 ke soorten; 247 B, 100 P. O. J. en D. I 52 zijn middelmatig dikke 

 soorten, terwijl 139 P.O.J., 36 P.O.J., 213 P.O.J. tot de dunne .lava- 

 soorten mogen worden gerekend. 



Lengte en dikte zijn dus zeer relatieve kenmerken. 



Morphologisch staan zij natuurlijk in nauw verband met de leng- 

 te en de dikte der afzonderlijke leden, die aan dezelfde uitwendige 

 invloeden blootstaan. 



