80 



De stengelleden bouwen den stengel op. De meest gang- 

 bare theorie omtrent de morphologische waarde van het stengellid 

 is wel die, welke zegt dat de stengel van de plant uit de samenge- 

 groeide bladbases is samengesteld, die elk zijdelings een blad dragen. 

 (Zie J. Velenovsky. Morphologie der Pflanzen 1905, pag. 551 cv.). 



Een stengellid wordt dus aan weerszijden begrensd dooi- de 

 inplanting van een blad. Foutief is de opvatting van KrüGER (Das 

 Zuekerrohr 18 ( .)i*, pag. c 2 ( .>), die zegt dat botanisch een stengellid is 

 opgebouwd uit een internodium met den daarboven üggenden knoop 

 en wortelring, waarmede hij wil zeggen, dat een stengellid ter weers- 

 zijden begrensd wordt door een groeiring. Door deze opvatting wor- 

 den deelen van verschillende meristematische herkomst tot een 

 morphologisch geheel vereenigd. 



In het algemeen zijn de leden in het onderste gedeelte zeer 

 kort en omgekeerd conisch, en nemen zij naar boven toe vrij snel in 

 dikte en lengte toe. Hebben ze eenmaal een bepaalde lengte bereikt, 

 dan herhaalt zich deze eenige malen, om dan verder naar boven toe 

 weer af' te nemen en te eindigen in de kortrossige topbibit. In de 

 meeste gevallen vertoonen de anakans een eenigszins ander beeld dan 

 de moederstokken, daar zij eerder dan deze laatste de volle rosleng- 

 te bereiken. In één stoel vinden wij daardoor vlak boven den grond 

 op dezelfde hoogte nog zeer korte leden bij de moederstokken, en 

 reeds lange bij de anakans. 



Aan het stengellid zijn de volgende kenmerken te onderscheiden. 



Kleur. Dit kenmerk mag slechts als een hulpkenmeik be- 

 schouwd worden. De Meur is steeds zeer wisselend. De aan liet licht 

 blootgestelde randen van een gesloten tuin hebben een andere kleur 

 dan het midden. 



In een 100 P.O.J.-tuin kunnen gele, groene, bruinroode en 

 roode stokken voorkomen, terwijl die stokken toch alle tot dezelfde 

 soort behooren. De topbibit heeft een andere kleur dan het volwas- 

 sen maalriet, en de plantbibit gelijkt in kleur op het pas van het 

 blad ontdane middelste deel van het maalriet. Ondanks deze me- 

 nigvuldigheid is toch het geheele kleurbeeld van plantriet tot vol- 

 wassen riet vrij typisch voor de soort, 



In de bergtuinen, vooral in de hooggelegen grootmoedertuinen, 

 roept de lagere temperatuur ook weer andere kleurschakeeringen 

 te voorschijn. 



Zoo wordt Wit Cheribonriet in de bergen duidelijk violet. In de 

 vlakte geplant, verdwijnt deze kleur weer geheel. Behalve dit ver- 



