SI 



schil, door de hoogteligging van de standplaats te voorschijn geroe- 

 pen, moet ook nog «Ie aandacht gevestigd worden op de kleurver- 

 schillen van dezelfde soort b.v. in Oost- en West-Java. Al deze ver- 

 anderingen worden teweeggebracht door de uitwendige factoren, en 

 zijn niet constant. 



De kleur kan echter blijvend veranderen door knopvariatie of' 

 vegetatieve regressieve mutatie, door verlies van een ot' meer erfe- 

 lijke eenheden, liet komt vrij vaak voor, dat men b.v. in een gewo- 

 nen rood en geel gestreepten Cheribon-stoel een geheel gelen of ge- 

 heel rooden slok vindt; een dergelijke afwijking is direct constant. 

 Zoo leveren eenklenrige soorten gestreepte, en gestreepte weer een- 

 kleurige. Zie verder voor dergelijke gevallen de beschrijvingen van 

 Ceramriet. Batjanriet, Japarariet en 100 P. O.J. in de volgende bij- 

 dragen. 



Uit dit alles blijkt, dat kleur een kenmerk is, dat alleen gebruikt 

 mag worden onder voorbehoud. Nooit zal de stengelkleur een basis 

 voor rietclassificatie kunnen zijn. 



Waslaag. De waslaag is een afscheidingsproduct van de op- 

 perhuidscellen en bestaat uit fijne wasdraadjes. Zij kan meer of 

 minder dik zijn, de kleur al of niet beïnvloeden, zich in een scher- 

 pen wasring onder den knoop uiten en later al of niet door inwer- 

 king van schimmels, enz. verworden tot een zwart-vlekkerige korst. 

 Zij varieert in duidelijkheid met de factoren van de standplaats en 

 is als kenmerk onbeduidend, behalve in gevallen als van het rood 

 gestreepte Baliriet, waar in de was een voor de soort karakteristieke 

 streping optreedt. 



In den wasring hebben de wasdraadjes zich het meest vrij ont- 

 wikkeld, en is de was daardoor dikker en witter. Onder dien ring 

 heeft het lid steeds een andere kleur dan op de overige deelen. 



Vorm der leden. Deze is zeer variabel, zoowel wat alge- 

 meenen habitus, lengte als dikte betreft. Toch heeft wel elke riet- 

 soort den haar eigen rosvorm, min of meer vervaagd door afwijkingen. 

 Er zijn vijf hoofdvormen te onderscheiden: klosvormige leden, 

 waarbij de leden in het midden het smalst zijn, zooals bij 100 bruin 

 (fig. 5); cylindrische leden, waarbij de doorsnede over het 

 geheele lid gelijk blijft, zooals bij 247 B. (fig. 6), en conische leden, 

 die naar boven toe geleidelijk in omvang afnemen, zooals dit bij 90 

 Fabri het geval is (fig. 7). Ook treft men vooral in het Kassoer- 

 en Chunneebloed omgekeerd conische rossen aan (fig. 8), 

 waar dus de doorsnede naar den bovenkant toeneemt, b.v. 82'i 



