87 



(fig. 10), terwijl een buikig uitzakken aan den niet-oogkant vlak hoven 

 den groeiring een vaak voorkomende wijziging is van den conischen 

 grondvorm. Het mooiste voorbeeld hiervan levert het Gestreept Batjan- 

 liet (fig. 11.). Door allerlei oor/aken kunnen deze grondvormen beïn- 

 vloed worden. Door droogte worden cylindrische leden conisch, ton- 

 vormige leden cylindrisch enz.. Door tijdelijke stagnatie worden eenige 

 leden zeer kort en vaak tonvormig. Door strepenziekte kunnen alle 

 grondvormen min of meer klossig worden. Op deze manier kunnen 

 meerdere vormen aan één stok voorkomen. Hieruit blijkt wel, dat 

 de vorm der leden een kenmerk van minderen rang is. 



Omvang, lengte en stand der leden. Deze wisselen 

 in de verschillende zonen van den stok. De doorsnede is bij nor- 

 maal gegroeid riet in het onderste gedeelte meestal het grootst, en 

 neemt naar boven toe langzaam af. De lengte daarentegen is in het 

 middelste deel het grootst, en neemt zoowel naar onder als naar 

 boven af. Verder zijn de maten van dezelfde zone voorde verschil- 

 lende stokken van een stoel verschillend. Dit neemt niet weg, dat 

 men bij eenige ervaring ook aan dit kenmerk eenigen steun heeft. 

 Bij het opgeven van maten heb ik steeds gemiddelden berekend van 

 een aantal leden uit de benedenhelft van volgroeide, gezonde stok- 

 ken. De stand der leden onderling kan recht zijn, zooals bij Zwart 

 ('heribonriet (fig. 12), of sterk zigzag, zooals bij Fidjiriet, 247 B en 

 E. K. 2. (fig. 13). 



Aan den oogkant kan verder optreden de z.g. ooggleuf, een min 

 of meer diepe groef, die 'in haar basale deel het diepst is, en naar 

 boven toe in diepte afneemt. Zij strekt zich over kleineren of groo- 

 teren afstand over het lid uit. In het diepere basale gedeelte is 

 het oog ingeplant. Zij kan als wijziging' van alle genoemde grond- 

 vormen optreden. In dezelfde soort en in denzelfden stok kan zij 

 al of niet voorkomen. Vaak ontbreekt zij in de topbibit en in het 

 onderste gedeelte, terwijl zij in het middendeel der stokken dan 

 duidelijk zichtbaar is. Bij elke soort treedt zij op in de hoogste 

 leden bij bloeiende stokken. Het is een zeer weinig belangrijk ken- 

 merk. 



Kurkbarstjes. Deze be'invloeden vaak in hooge mate de 

 kleur. Het zijn kleine, in de lengte verloopende scheurtjes in de 

 opperhuid (fig. 14), die later verkurken en in de oudere leden, zoo- 

 als b.v. bij E. K. 2. vaak vervloeien tot kurkvlekken. Zij vormen on- 

 danks hunne wisselvalligheid een vrij betrouwbaar kenmerk. Goede 

 voorbeelden vormen 247 B. en Rood D.N.G. ( 100 A). 



