108 



rand der overliggende slip. Dit groepje is zeer karakteristiek, en komt 

 voor bij 979 P.O.J. en 90 Fabri. 



25. Lange haren, voorkomende tussch'en de nerven aan de achter- 

 zijde van de schub. Deze verleenen het oog een zijdeachtig oppervlak, 

 en komen o. a. voor bij 979 P.O.J. en Ceramriet. 



t } 0. Wimpergroep in de vleug elhoeken. Deze groep is bij bijna 

 alle soorten te vinden en treedt het meest op den voorgrond bij die 

 oogen, welker vlengelbases noch wollig behaard, noch gewimperd zijn. 

 zooals S.W.16 en D.I. 52. 



Aan de voorzijde van het oog vinden wij dus de volgende groe- 

 pen: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, II, 12, 13, 15. IC. 17 en 2i, terwijl aan 

 de achterzijde 10, 14, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 25 en 26 voorkomen. 



Bij het voortgezette onderzoek zullen nog wel meer groepen ge- 

 vonden worden, ten deele door splitsing van reeds genoemde, ten 

 deele door geheel nieuwe, doch misschien zullen ook wel uit de op- 

 genoemde 26 groepen eenige verdwijnen, bijvoorbeeld door gelijk- 

 stelling met andere. 



Hoofdstuk IV. 



HKT BI. AI). 



Het rietblad heeft het z.g. Gramineeëntype, d.w.z. het blad is 

 ongesteeld, en het basale deel is vervormd tot een den stengel om- 

 vattende scheede, terwijl het vrije deel dan de bladschijf in enge- 

 re n zin voorstelt. De grens tusschen beide wordt door het tongetje 

 of de lig ula aangegeven. 



Zooals wij reeds zagen, draagt elk lid zijdelings één blad. De 

 bladeren zijn in twee rijen, die 180° van elkander afstaan, afwisse- 

 lend langs den stengel geplaatst, Zij liggen dus in één vlak, en de 

 bladstand is hier l / 2 . ^ie fig. 37, waar een schema is afgebeeld van 

 een doorsnede door 8 nog in de poe poes opgerolde bladeren, omslo- 

 ten door de scheede van het daaraan voorafgaande blad. De stand 

 in twee rijen is door de dikke middennerven duidelijk te zien. De 

 beide middelste bladeren zijn hoog getroffen en nog jong, tenge- 

 volge waarvan de middennerf in dit schema niet zichtbaar is. 



De bladscheede is niet gesloten; zij is aan de basis het breedst 

 en omvat niet alleen den stengel over zijn geheelen omtrek, doch de 

 vrije randen grijpen bovendien ver over elkander heen (fig. 38). Deze 

 kisale overslag wisselt in breedte, zoowel met de soort als met de 

 omstandigheden. Ik heb getracht de maten van overslag in aantal 



