I2d 



de wijze als bij den groeiring der leden. Bij legerend riet, waarvan 

 de toppen zich weer oprichten, strekken zich ook de cellen aan één 

 zijde van de bladscheedeknoop, waardoor de scheeden den stengel 

 blijven omsluiten. Wanneer de scheede reeds volwassen, doch nog 

 frisch is, onderscheidt de bladscheedeknoop zich door een andere, 

 meestal door een goudgele kleur van het overige deel der scheede 

 (zie lig. 38, a en b en fig. 49, bovenste knoop). In deze knoop is er 

 om de vaatbnndels geen verhout sclerenchym, doch collenchymatisch 

 weefsel. Daardoor scheurt bij den primairen diktegroei der leden het 

 weefsel daar ook vrij gemakkelijk af, steeds het eerst aan de over 

 elkander liggende randen (fig. 48, bovenste knoop). Indien bij de 

 soort de oude bladeren vanzelf afvallen, scheurt het blad in die zone 

 af. en blijft de bladscheedeknoop als een ruw litteeken achter. Het 

 weefsel is dan geheel verschrompeld en verdroogd In de beschrij- 

 vingen heb ik dit het bladlitteeken genoemd (fig. 48 en 49, onderste 

 knoop). Blijft het blad om den stengel zitten, zooals bij Saccharum 

 ciliare en Saccharum arundinaceum, dan is toch meestal de groei- 

 zone duidelijk als een zwarte, basale band te zien. Bij sommige soor- 

 ten blijft er bij het trassen der bladeren ook nog een grooter basaal 

 stuk van de bladscheede staan, dat dan het oog bedekt. Dit is bij- 

 voorbeeld bij de Britsch- Indische soorten Chunnee en Pnri het geval. 

 Dergelijke soorten verliezen nooit uit zichzelf haar blad. 



Bij sommige soorten, zooals bij het Djaparariet, zakt de blad- 

 scheede buikig over het oog uit (zie lig. 48). Waar dit voorkomt, 

 wordt de groeizone of bladscheedeknoop onzichtbaar, daar hij in een 

 vouw van de overgrijpende scheede wordt opgenomen. Het bladschee- 

 delitteeken steekt bij deze soorten eenigszins schotelvormig voor het 

 oog uit (zie ook fig. 2i). 



Dit buikig uitzakken der bladscheede aan den rugkant komt ver- 

 der vaak voor bij goed gegroeide 4-maands bibit van soorten, die 

 het later niet meer vertoonen, zooals b.v. 247 B.. Hier ligt in het 

 bovendeel der stokken de bladscheede sterk tegen den stengel aan- 

 gedrukt (zie fig. 49, bovenste knoop). 



De buitenste of bovenliggende bladscheedeslip kan verder een 

 eindweegs langs den stengel afloopen, zooals bij het Djaparariet (zie 

 fig. 48), of ongeveer in de knoop ingeplant zijn, en dus niet merk- 

 baar afloopen, zooals bij 247 B. (zie fig. 49). Soms kan het afloopen 

 langs den stengel buitengewone afmetingen aannemen, en zelfs door- 

 gaan tot aan den voorgaanden knoop. Dit werd door mij aangetrof- 

 fen bij zaailingen van het Cheribon- X Fidjibloed, bij zaailingen van 



