125 



loopig buiten beschouwing. Waar bladschijf en bladscheede samen- 

 komen, vinden wij bij verschillende soorten verschillen in de ver- 

 houding van beider breedten. Soms is het blad smal aangezet en 

 neemt het naar hoven sterk in breedte toe, dan weer is liet zeer 

 breed aangezet en is de breedte-toename naar hoven slechts eerine. 

 Steeds echter is er een maximale breedte heneden het midden van 

 de bladschijf te constateeren. De breedte van de bladschijf neemt 

 dus toe van heneden naar hoven, bereikt een maximum, en neemt 

 daarna weer geleidelijk naai' den top af. Waar de breedte der bla- 

 deren is opgegeven, heb ik steeds het gemiddelde bepaald van de 

 maximale breedte van een vrij groot aantal bladeren. 



Tevens werd bepaald, op welken afstand de maximale breedte 

 van de ligula-inplanting verwijderd was, doch deze grootheid kon 

 niet als kenmerk gebruikt worden. Misschien is de verhouding van 

 de maximale breedte en dien afstand een bruikbaar getal. Voorloo- 

 pig is echter het aantal meer betrouwbare kenmerken zóó groot, dat 

 wij deze berekeningen, die altijd veel materiaal vragen, achterwege 

 kunnen laten. 



De lengte van het blad is niet op te geven, daar de toppen steeds 

 min of meer beschadigd zijn. 



Kleur. De bladschijf is bijna altijd groen gekleurd, en mist in 

 de meeste gevallen kleurstof in de opperhuid. Soms is dit wel het 

 geval, en is het blad, vooral op de omgebogen plaatsen, rood aange- 

 loopen. Dit is b.v. het geval bij Fidji, 247 B, 90 Fabri e.a.. 



Bij de soorten teboe-woeloeng van Java, teboe-tjemeng en teboe- 

 abrit van den Tengger zijn ook diepere parenchymlagen in het blad 

 donkerrood gekleurd, waardoor deze soorten purperen bladkronen 

 dragen. 



In de groene kleur van het blad derzelfde soort kunnen allerlei 

 nuances voorkomen. In den jongen tuin is het 100 P.O.J. donker- 

 groen van kleur, later treedt een meer lichtgroene kleur op den 

 voorgrond. E.K. 28 heeft een mooie blauwgroene kleur, ook als vol- 

 wassen riet. Tjepiring 24 heeft donkergroene bladeren. De bladkleur 

 kan als toevoeging gebruikt worden bij de beschrijvingen, doch is 

 voor determinatie onbruikbaar. Wordt de geelgroene kleur daaren- 

 tegen veroorzaakt door gele vlekjes, dan kan dit kenmerk van dienst 

 zijn bij de afstamming der soorten. Zoo vertoonen de zaailingen 

 van het Chunneebloed alle dit geelgevlekte blad. In dit geval is het 

 dus een groepskenmerk. 



Geaardheid. Het blad kan dik en leerachtig zijn, zooals bij 



