126 



Kassoer-en Groen Duitscb Nieuw-Guinea-afstammelingen. Een ander 

 uiterste vormt het vrij dunne, spoedig scheurende blad van 101) 

 P.O.J.. Verder kan het bladoppervlak aan de bovenzijde glad zijn, zoo- 

 ais bij 247 11. en 100 P.O.J., en ruw, zooals bij Kassoer en zijne af- 

 stammelingen. 



De beharing van de bladschijf geelt bijna alleen algemeene ken- 

 merken, en wordt later behandeld. 



Oprollen d e r b 1 a d e r e n. De meeste vormen van Sac- 

 charum olficinarum en Saceharum arundinaceum rollen bij verdro- 

 ging naar binnen toe op, terwijl daarentegen de wilde vormen van 

 Saceharum spontaneum benevens de daarvan afgeleide vormen uit 

 Britsch-Indië en Malakka, zooals Puri, Ruckree en Ketellah, naar be- 

 neden toe oprollen. Als kenmerk der practijkssoort heelt het wei- 

 nig waarde, wel als groepskenmerk. 



G e w r i c h t s d r i e h o e k e n. Een bijzonder onderdeel van de 

 bladschijf verdient hier nog afzonderlijke vermelding. 



Het is de zone vlak achter het tongetje, waar ter weerszijden 

 van de middennerf twee anders gekleurde driehoeken voorkomen. 

 De driehoeken zijn zoodanig georiënteerd, dat zij met een hoekpunt 

 de midden nerf bereiken, en de tegenoverliggende zijde in den blad- 

 rand ligt. Bij de verschillende botanische soorten verschillen zij zeer 

 in vorm en beharing. Bij Saceharum arundinaceum en Saceharum 

 ciliare ontbreken zij bijna geheel. 



De gewrichtsdriehoeken hebben een kraakbeenachtige geaard- 

 heid, zijn ruim en geplooid, en verleenen het blad daardoor een 

 vrij groote beweeglijkheid. Het sklerenchym is hier door collenchy- 

 matisch weefsel vervangen, waardoor deze driehoeken bij de oudere 

 bladeren vrij gauw inscheuren. Uitgestrektheid, kleur en vorm der 

 gewrichtsdriehoeken zijn in vele gevallen typisch voor de practijks- 

 soort. De haargroepen daarentegen zijn typisch voor de groote ver- 

 zamelsoorten Saceharum officinarum en spontaneum, terwijl de andere 

 botanische soorten op die plaats andere haargroepen dragen. 



Sta n d d er bladeren. De bladeren kunnen stijf rechtop 

 staan, zooals bij Ketellah van Malakka; ook kunnen zij breed, boog- 

 vormig overhangen, zooals bij Cheribonriet en Zwart Borneoriet, 

 terwijl het eveneens vaak voorkomt, dat de bladschijf schuin opge- 

 richt is. en dan de top over een langer of korter eind overhangt 

 zooals bij 247 B. Tusschen deze drie standen zijn allerlei overgangen 

 aanwezig. Daar de stand van de bladschijf sterk afhankelijk is van uit- 

 wendige invloeden, moet men dit kenmerk met voordacht gebruiken. 



