208 



C0 2 in de asch wijst erop, dat deze stof niet als kalle- of alkali- 

 verbinding in oplossing was gegaan. 



Sommeeren wij de in beide fracties verkregen organische stof, 

 dan vinden wij een pectinegehalte van respectievelijk 3,22 % en 

 2,95 % 



Uit deze oriënteerende proef blijkt dus dat men voor de azijn- 

 zuurextractie liefst een zeer verdund azijnzuur zal moeten aanwen- 

 den, hetgeen ook in de verwachting ligt. Theoretisch moet zooveel 

 zuur voldoende zijn, dat alle eventueele zoutvorrnige verbindingen 

 der gommen en pectinen ontleed worden. Alle meerdere zuur zal 

 vermoedelijk het oplossen dezer stoffen in water eenigszins tegengaan. 

 Om dit nader te staven, werd een kleine serie extractieproeven met 

 diverse azijnzuurconcentraties uitgevoerd. Bij al deze proeven werd 

 10 O. filter vuil met azijnzuur geëxtraheerd tot een totaal volume 

 van 200 c.M 3 .. De oplossing werd ingedampt op het Materbad tot 

 ± 100 c.M :{ . en met 300 c.M 3 . alcohol van 95 % gepraecipiteerd. 



Wij zien dus bij gebruikmaking van het sterkere azijnzuur 

 een vrij aanzienlijke hoeveelheid C0. 2 in de asch optreden, zoodat 

 de organische stof zeker voor een vrij groot gedeelte uit andere 

 dan gom- of pectine-achtige zal bestaan. 



Bij verlaging der concentratie van het azijnzuur stijgt het or- 

 ganische stofgehalte in het neerslag, terwijl het C0 2 -gehalte van de 

 asch tot een gering bedrag wordt teruggebracht. Bij de laagste con- 

 centraties daalt de organische stof weer, terwijl het C0 2 -gehalte 

 vrijwel dezelfde lage waarde blijft behouden. De proeven schijnen 

 erop te wijzen, dat men een te sterken zuurgraad niet kan gebrui- 

 ken, maar dat ook een te lage zuurgraad minder goede uitkomsten 

 kan leveren. 



De invloed van de sterkte van het zuur bij deze proeven is 

 tweeledig. In de eerste plaats is er een invloed op de extractie, en 

 ten tweede een invloed op de praecipitatie, daar immers alcohol in 



