213 



door veroorzaakt, kan zeer groot worden, hetgeen uit volgende oriën- 

 teerende bepalingen in een carbonatatie filter vuil blijkt. 



I. 10 G. luehtdroog carbonatatiefiltervuil; 60 c.M 3 . azijnzuur van 

 30 %. 



Na digereering werd gefiltreerd, en liet residu vier maal met 

 10 c.M 3 . azijnzuur nagewasschen. Het filtraat werd gepraecipiteerd 

 met 800 c.M 3 . alcohol van 05%. 



II. Als i. 



III. 10 G. filtervuil werd geëxtraheerd met 100 c.M :! . azijnzuur 

 van 15%, het residu werd nagewasschen met 100 c.iVR van hetzelfde 

 azijnzuur, en het lïltraat ingedampt tot 100 e.M 3 . en gepraecipiteerd 

 met 400 c.M 3 . alcohol. 



Men ziet, dat van overeenkomst weinig sprake is; de hooge 

 koolzuurgehalten in de asch wijzen op aanmerkelijke hoeveelheden 

 calciumacetaat. 



Behalve dit is het niet uitgesloten dat aanwezigheid van vrij 

 veel kalkzout belemmerend op het oplossen der gom- en pectine- 

 achtige stof werkt. 



Het is duidelijk, dat ook het hierboven gegeven voorschrift voor 

 defecatiefiltervuil niet zonder meer overgedragen kan worden op 

 sulfitatie- en carbonatatiefiltervuil, doch dat het noodig zal zijn een 

 methode te geven, waarbij of de kalkzouten bij de extractie onopge- 

 lost blijven, of waarbij de kalkzouten van te voren worden verwijderd, 

 en eerst daarna de gom- en pectine-achtige stof wordt geëxtraheerd. 



Het onopgelost blijven der kalkzouten, tenminste voor een zeer 

 groot gedeelte, zou men kunnen verwezenlijken door als extractie- 

 middel verdund zwavelzuur te gebruiken. Alle kalkzouten worden 

 dan omgezet in het slecht oplosbare gips. Van deze overweging- 

 uitgaande werden een aantal proeven uitgevoerd om na te gaan, hoe 

 de extractie en de daaropvolgende praecipitatie bij gebruik van een 

 dergelijk sterk mineraalzuur verliep. Voor deze proeven werd weer 

 hetzelfde defecatiefiltervuil gebruikt om voorloopig den invloed van 



