310 



n.l. 8*2,5 m.G. per L., dan is verder commentaar omtrent de overeen- 

 stemming tusschen beide onderzoekers overbodig. 



In 1013 herhaalde J. Robart l ) de bepaling der oplosbaarheid 

 van calciumsulfiet in zuiver water en in suikeroplossing van 12%, 

 en ging tevens na hoe deze oplosbaarheid werd beïnvloed door toe- 

 voeging van alkaliën, alkalicarbonaten en snlfieten. 



Robart ging als volgt te werk: Bij een liter oplosmiddel wer- 

 den de betrokken stofïen gevoegd, en daarna werd gedurende drie 

 minuten gekookt. De filtratie geschiedde vervolgens in een trechter 

 van 1 liter, die te voren op een kokend waterbad op 100° verwarmd 

 was. Na afkoeling werden in het filtraat de kalkzouten bepaald op 

 de wijze, waarop men door titratie de hardheid van water bepaalt. 



Naar aanleiding van deze beschrijving is reeds terstond op te 

 merken dat met de wijze van doseering van Robart niet alleen het 

 calciumsulfiet in de oplossing wordt bepaald, maar tevens ook alle 

 andere incidenteel aanwezige kalkzouten, b.v. het gips. dat door 

 oxydatie van het sulfiet zich vormt of zich reeds in het gebruikte 

 calciumsulfiet bevindt, zoodat bij deze wijze van werken het gevaar 

 op te hooge oplosbaarheden zeer groot is. 



Robart vond, op deze wijze werkende, voor de oplosbaarheid 

 van calcumsulfiet bij kooktemperatuur volgende waarden: 



Volgens Robart is dus de oplosbaarheid van calciumsulfiet in 

 '10%-ige suikeroplossing ongeveerde helft van die van zuiver wa- 

 ter, terwijl Weisberg juist het omgekeerde vond. 



Robart bepaalde ook de oplosbaarheid van calciumsulfiet in 

 zuiver water bij andere temperaturen dan 100°. en kwam tot zeer 

 eigenaardige uitkomsten. Hij vond namelijk dat de oplosbaarheden, 

 verkregen bij opwarming, andere waren clan die, verkregen bij af- 

 koeling, zóoals uit ondervolgend tabelletje blijkt. 



1) Huil. Ass. Chini. XXXI 108 (l'JCl). 



