354 



43 omwentelingen en deed 22,6 I.P.K. per 100 vezelstof per uur; die 

 van de andere installatie liep 56 omwentelingen bij 24,1 I.P.K. per 

 100 vezelstof per uur. Hij nam sapmonsters van voor- en achterrol, 

 en vond voor de installatie: 



Met de brixen berekend volgt hieruit, dat de molen met groe- 

 ven 82,3% van het totaal bij de voorrol uitperste, tegen 39,4% bij 

 die zonder groeven, bij zelfde imbibitie. 



Grooter bewijs, hoe verkeerd de molenstellingen op Hawaii wa- 

 ren, is wel niet te bedenken. De voorrol deed vroeger veel te weinig. 

 De opname kan natuurlijk slechts zeer globale indrukken geven, en 

 deze percentages mogen niet als geheel juist beschouwd worden. De 

 gevonden verhouding voor de sapgroeven is echter zeker niets bui- 

 tengewoons. 



Er is een punt in connectie met de Messchaert-groeven, waar- 

 over ik nog niet sprak; dat is het watergehalte van de ampas. 



Merkwaardig is zeker, dat te beginnen met 1914 en veel sterker 

 in 1915, het watergehalte van de laatste ampas omlaag ging. Dit 

 wordt geheel toegeschreven aan de Messchaert-groeven. 



Nu is er iets voor te zeggen, de vroegere Hawaii-stellingen in 

 aanmerking genomen, waar de veel te nauwe achteropeningen ze- 

 ker niet bijgedragen hebben tot een laag watergehalte. Evenzeer 

 is toen plotseling het verdunde ampassap in de laatste ampas % 

 vezelstof afgenomen, doch ook het imbibitiewater in laatste ampas 

 had neiging tot dalen, en daardoor daalde het oorspronkelijke am- 

 passap in laatste ampas ook wel, doch niet zooveel als het verdunde. 

 Een en ander is duidelijk in het overzicht te vinden. Deze drie da- 

 lingen hebben het hoogere sappersingsquotiënt van deze beide laatste 

 jaren ten gevolge gehad. 



Nu zijn er natuurlijk twee mogelijkheden: 



1. De oude Hawaii-stellingen hadden werkelijk een abnormaal 

 hoog watergehalte voor het Hawaii-riet ten gevolge, welke oorzaak 

 door de sapgroeven is weggenomen. In dat geval zouden inderdaad 



