387 



hangen geheel over. De gewrichtsdriehoeken zijn bronsgroen, eerst 

 rood aangeloopen ; hunne onderzijde is duidelijk bewast, de boven- 

 zijde dicht kort behaard en lang gewimperd. !)e middennerf achter 

 het tongetje draagt een klein mediaan veldje van korte, dicht aan- 

 liggende haartjes. De bladschijf dr-aagt soms aan hare onderzijde 

 basaal zéér verspreide, korte, zachte haartjes. 



Bloei. 



De bloei is frequent. De pluimen ontwikkelen zich normaal. 



Een groot aantal stuifmeelkorrels is fertiel, en vrouwelijk is de 

 plant voldoend vruchtbaar. Er is vrij veel met deze soort gewerkt, 

 doch met weinig resultaat. De bloei-as is onbehaard, het bovenste 

 blad is tot een vlaggetje verkort, en het zittende bloempje bloeit 

 steeds het eerst in de niet gelijk bloeiende paren. 



RIETSOORT F1DJI. 



Herkomst. 



Een der door Soltwedel in de tachtiger jaren geïmporteerde 

 soorten, afkomstig van de Fidji-eilanden. In vroegere opgaven bij 

 Moquette, Bouricitjs en Kobus wordt steeds het synoniem Canne 

 M o r t e toegevoegd. Zij komt weleens onder den naam Dik r o o d 

 No. 100 voor, omdat zij dikwijls uit 100 P.OJ. als bijmenging is 

 geïsoleerd. De soort werd vroeger aangezien als sereh-vrij, daarom 

 is zij in de negentiger jaren vrij sterk uitgebreid, vooral op Toelan- 

 gan door Moquette. (Zie Teijsmannia 1892 afl. 9, blz. 615). 



Groeiwijze. 



Eerst geel, later donkerrood, lang, forschgroeiend riet met 

 rechte, dikke stokken, waarvan de leden duidelijk zigzag geplaatst 

 zijn. Weinig neiging tot legeren. Bladkroon breed, steil, veelal don- 

 kerwijnrood aangeloopen. In goede condities een soort met hoog 

 rietgewicht, doch moeilijk verwerkbaar sap. Zij is gevoelig voor 

 sereh en gele strepenziekte. In 1914 gingen bijna alle planten uit 

 zelfbestuivingen van Fidjiriet op het Proefstation te gronde aan 

 sereh. 



Beschrijving van den stengel. 



Kleur. In de oudere rossen van maalriet donkerrood met 

 donkerbruine zonnebrandvlekken. die ook geheel verkurken kunnen, 

 en waardoor misschien de naam Canne-morte is ontstaan. Pas ont- 

 bloote leden zijn lichtgeel of geelgroen met scherp belijnde wijn- 



