

391 



Het binnenste oortje is veelal aanwezig, klein, half-spiesvormig, 

 en aan den bovenrand gewimperd. 



Het buitenste oortje ontbreekt vrijwel steeds, en de overgang 

 van schijf' in scheede is hier ongeveer scheefhoekig, waarbij dan de 

 bovenrand lang gewimperd is. 



Het tongetje is asymmetrisch boogvormig en smal. Het is bei- 

 derzijds glad, en aan den vrijen, ongekartelden bovenrand kort ge- 

 wimperd. 



Beschrijving van de bladschijf. 



De bladschijf is donkergroen van kleur, vaak wijnrood aange- 

 loopen in de aan de zon sterk blootgestelde deelen en ongeveer 5 a 

 5y 2 c.M. breed. De jonge bladeren staan vrij steil met overhangen 

 den top, de oudere staan waaiervormig uit. De gewrichtsdriehoeken 

 zijn rosé tot bruingeel en aan de buitenzijde zeer weinig bewast, 

 doch viltig wit behaard. 



De binnenzijde der gewrichtsdriehoeken is zeer dicht, duidelijk 

 viltig wit behaard; deze beharing strekt zich uit tot op de midden- 

 nerf, waar beide groepen elkander ontmoeten. Bovendien draagt de 

 middennerf een groep van vrij lange haren, die ongeveer het ver- 

 loop van het tongetje volgt, en treffen wij boven deze langharige 

 groep een zéér korte, viltige beharing aan. die stijf tegen de 

 middennerf ligt aangedrukt en ongeveer een driehoekigen vorm 

 heeft. 



Bloei. 



De soort is mannelijk en vrouwelijk in hooge mate fertiel. De 

 zaailingen zijn bij zei fbes tui ving onderling zeer verschillend; de roode 

 epidermiskleuring treedt- bij zeer vele op en uit zich vooral opvallend 

 in de soms optredende paarse kleur der bladeren. Zij bloeit zeer ge- 

 regeld. De pluimen zijn groot met donker-wijnroode. onbehaarde as- 

 sen. Het zittende bloempje bloeit het eerst. Van deze soort vonden 

 Bouricius en Nash op Java voor het eerst op de s.f. Sroeni een groot 

 aantal spontaan ontwikkelde zaailingen (Zie Arch. I 1893, pag. 109). 

 en zij werd door Bouricius om haar hoog rietgewicht, snellen groei 

 en toenmaals geldende sereh-immuniteit gebruikt als vadersoort in 

 de kruising met Cheribon. (Zie Arch. I 1893, pag. 501; Arch. II 

 1894, pag. 807). In vele der EK-soorten is Fidji-bloed gebracht, ter- 

 wijl de Carp-zaailingen waarschijnlijk ook Fidji tot vader hebben. 



