— 103 — 



kroon; in deze zijn verscheidene zwaardere lioofdtakken te 

 onderscheiden. 



En hoewel het in vele gevallen niet onmogelijk is den 

 loop van de hoofdas tot in het hoogere gedeelte van de kroon 

 te vervolgen, zoo wordt die as toch w^eldra zoo dun, dat 

 men ook dan kan zeggen, dat de stam zich min of meer in 

 de zwaardere takken heeft verdeeld of opgelost: m.a.w. zich 

 in den waren zin des woords vertakt. 



2". Het tweede type (Fig. 2) is dat van de meeste 

 Coniferen, maar komt ook wel in meerdere of mindere mate 

 elders voor, vooral zoolang de boomen nog niet hun vollen 

 wasdom hebben bereikt, en dus de kroon van het vorige 

 type zich nog niet heeft gevormd. 



Aan dit type, waarvoor het moeilijk is een naam te vinden, 

 die niet tot misvattingen aanleiding dreigt te geven, merkt 

 men, evenals bij het vorige, een enkelen, uit het wortelstelsel 

 opschietenden en tot op een zekere hoogte boven den grond 

 takvrijen hoofdstam op. In tegenstelling echter met dat 

 type, kan men hier wel zeggen, dat die stam takken draagt, 

 doch niet, dat hij zich vertakt: nagenoeg tot aan den top 

 kan men den hoofdstam nog duidelijk onderscheiden en blijft 

 hij zwaarder dan de uit hem ontspringende takken m.a.w. 

 hij lost zich niet in de kroon op. 



Opgemerkt kan nog worden, dat de takken vaak krans- 

 gewijs zijn geplaatst. 



3". Het derde type (Fig. 3) vindt men o. a. bij den 

 Zilverspar, bij vele soorten van het geslacht Cupresms, e.a.m. 



Het onderscheidt zich van het vorige type doordat de stam 

 reeds van den bodem af takken draagt, (niet: zich vertakt). 



Ook bij de dicotyle boomen komt het veelvuldig voor, dat 

 de stam, hoewel zeer wel als hoofdstam te onderscheiden, 

 nochtans reeds van den bodem af takken heeft, of dat deze 

 reeds op korten afstand boven den grond beginnen. Vooral 

 is dit het geval indien de boomen aan een boschrand of 

 geheel vrij staan. (Fig. 4). 



