— 119 — 



„die namen echter niet wensclite toegepast te zien, heeft 



„men besloten, die namen te laten varen, en zich bij het 



„gebruik van de woorden Canlis en Truncus te bepalen." 



In deze paragraaf wordt dus aan het woord „Stengel" 



de veel beperktere beteekenis gegeven van uitsluitend 



week of vleezig of, gelijk men liet gewoonlijk noemt, 



kruidachtig te zijn. Dit komt ook wel bij andere 



schrijvers voor. 



Als er van ,,den stengel der Grassen" wordt 

 gesproken, wordt niet bedacht, dat er ook grassen 

 zijn, t.w. de bamboe-soorten, die volgens de eigen 

 definitie van den schrijver, niet een „Stengel", doch 

 een „Stam" hebben. 



In het verwerpen van het gebruik der woorden 

 „Culmus" en „Calamus" stemt de auteur overeen met 

 hetgeen dienaangaande door Schleiden wordt opge- 

 merkt. (Zie hierachter Citaat N°. 2). Het is dan 

 natuurlijk buiten kijf, dat men bij den bamboe van 

 Stam mag spreken. 



8. O. Dkude. Die MorpJwlofjie der Phanerofjamen. (In 

 A. Schenk. Handhmh der Botanïk, Erster Band. 1879). 



Op pg. 646 vv. wordt de Hohstamm behandeld, en worden 

 van dezen zeven typen onderscheiden, t.w. 



1. Arbores dicoUjledonae ; 2. Saplndaceae; 3. Dracaena; 

 4. Palmae; ,5. Bumbusae; 6. Coniferae ; 7. Ct/cadeae. 



Verder wordt gezegd : 



„1. Die dicotylen Baume gehen in grosser Zahl durch 

 „viele, etwa -/s aller vorhandenen, natiüiichen Familien dieser 

 „Pflanzenklasse hindurch, wenn man wenigstens die Strauch- 

 „form als den Baumen aciuivalent betrachtet. Und dazu ist 

 „man gezwungen, da zwischen Strauch und Baum kein wesent- 

 „licher Unterschied besteht. Der Baumstamm (Truncus arhores- 

 „censj bleibt bis zu einer bedeutenden Höhe ohne Aeste, 

 „der Strancharfige Stamm (Truncus frutescens) verastelt sich 

 „sogleich vom Grunde aus. Man hat es daher durch Begünsti- 



